Datum: 21-10-2019 - 11:42

Hoe ist? Ja bèst! 'Zonneschijn'.

Dorpsgenoot 'Ruud' schrijft met regelmaat een column op BON met 'Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout'. De al eerder verschenen columns kunt u teruglezen aan de linkerkant van het scherm bij uitgelicht. Vandaag weer een nieuwe: Hoe ist? Ja bèst!....

Hoe ist? Ja bèst! Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout!

Hoe ist? Ja bèst!  'Zonneschijn'.
Ik geloof niet echt in reïncarnatie, maar heel soms denk ik dat ik in een vorig leven een klein, dik Spanjaardje moet zijn geweest. De zon en ik zijn de grootste vrienden en de temperatuur buiten kan me niet hoog genoeg zijn.

Als anderen puffend en klagend door het leven gaan als de temperaturen oplopen, bereikt mijn energie niveau ongekende hoogtepunten;  Olympisch bijna. Ik bruis, kan alles aan en niets is me te veel.

Heel Holland bakt. Geen taarten in de oven, maar stevig ingevet met minimale textiel om het lijf in de zon. Het Langevelderslag ziet bruin van de mensen en de terrassen rond de Witte Kerk zitten vol met mensen die nog een glimp van de late zon op hun huid laten schijnen. In ons dorp zie ik alleen nog bruinverbrande hoofden.

Als dit weer nog even volhoudt, dan hebben we binnenkort het Zwartepietenprobleem voor eens en altijd opgelost en kunnen de dennenbomen met pensioen. Lijkt me wel grappig om dit jaar eens een palmboom te versieren in plaats van zo’n stekelig exemplaar dat te pas en te onpas z’n naalden laat vallen.
‘Oh Palmboom, oh Palmboom, wat zijn je kokosnoten wonderschoon.’

De zon doet iets met mensen. Het leven verplaatst zich naar buiten. De barbecues maken overuren, het gras wordt fanatiek gemaaid en de uitgestelde klusjes worden energiek aangepakt. Het is soms een beetje aanpassen, want al die dingen vallen niet altijd goed samen. Het snoeiharde geluid van schuurmachines valt slecht te verteren met de goudbruine kippenpootjes.

De nachten zijn warm en de ramen staan wijd open om de verkoelende nachtlucht binnen te laten. Naast  irritante muggen  sluipen ook de geluiden van een blaffende hond, laag overkomende vliegtuigen en brallerige, laat thuiskomers de slaapkamer binnen. We offeren een stukje van onze slaap op om onder een tropische deken langzaam te rijzen als een ‘Heel Holland Bakt’ cake.

Ik geniet er van en het kan me werkelijk niet lang genoeg duren. Voor je het weet, is het weer voorbij en kijken we elkaar treurig aan als het langdurig regent en de harde wind de herfstbladeren in de rondte doet dartelen.

Zou het niet mooi zijn als bij de Sinterklaas intocht de zwarte pieten een gevoel van thuiskomen krijgen als ze van die boot afstappen en de dennenbomen opgelucht adem halen als ze plaats kunnen maken voor hun palmbroeders?

Laat de zon nog maar even schijnen.

Hoe is het? Zonnig, héél zonnig