Datum: 13-12-2019 - 04:26
22
okt
'12

Vrienden Robert ter Heide en Roy Hoogervorst lopen 2600 km naar Santiago de Compostela.

Jaarlijks leggen ruim honderdduizend mensen de tocht naar de ‘Stad van Jacobus’ Santiago de Compostela te voet, per fiets of te paard af. Twee jaar voor het vertrek van de vrienden Noordwijkerhouter Robert ter Heide (24) en Noordwijker Roy Hoogervorst (25), hoorde Roy via een oom en tante...

over deze tocht die zij op de fiets hadden gedaan. Sindsdien spookte het avontuur om deze tocht wandelend te gaan doen door zijn hoofd. Na met vrienden een rondreis door Europa gereden te hebben, vertelde Roy aan hen wat hij wilde gaan doen. Zijn vriend Robert ter Heide uit Noordwijkerhout vond het gelijk een geweldig idee en zo is het gekomen om deze heftige uitdaging aan te gaan.

Na een gedegen voorbereiding zijn de twee vrienden op maandag 18 juni met een rugzak en goede schoenen, vertrokken naar de middeleeuwse pelgrimsstad in het verre noordwesten van Spanje. Op 14 oktober kwamen zij moe maar zeer voldaan aan in Santiago de Compostela, een geweldige prestatie van deze twee jonge vrienden. Precies vier maanden na de start arriveerde ze op 18 oktober, allebei met een volgroeide baard, weer in Nederland. De redactie van BON zocht Noordwijkerhouter Robert op bij het ouderlijk huis van Robert in de met versierde vlaggen Verlengde Hoogstraat. Hier werd hij ontvangen door zijn moeder Thea en twee buurvrouwen die erg hadden meegeleefd tijdens de reis van de vrienden.

De foto's staan in de fotogalerij onder het verslag van Facebook.

We geven u hieronder een indruk van de belevenissen van onderweg, welke te volgen waren via Facebook.

27 juni in de buurt van België:
Jawel, jawel morgenmiddag passeren wij de Belgische grens! En de tussenstand bedraagt op dit moment: 3 blaren, 2 rooie dikke achillespezen, 47 melige lachbuien, 77 muggenbulten, een paar keer verkeerd gelopen, 1 keer bezoek van mijn Pa en Thamar, 4 keer bbqen, 1 goeie regenbui (dus eigenlijk 3 keer bbqen en 1 poging tot) en geuren ontdekt waar wij het bestaan niet eens van wisten, zowel eten als lichaamsgeuren...houdoe!!

20 juli in de buurt van St. Quentin Frankrijk:
We hebben de grasmaaier geprobeerd en van de trap vallen werkt ook niet, na 33 dagen blijft de plaksnor en gruinbaard groeien! We zitten net onder St. Quentin, nog een lange weg te gaan. Mijn gruntkuch groeit tot een chronische verkoudheid en highpaal wordt pastoor als hij terugkomt, zo gelovig dat hij is! Zelfs al groeit de snor de mond in, en struikelen wij over onze baard, we gaan het halen hoelang het ook duurt!!! We eten voor een weeshuis en laten ons niet stoppen want mentaal zijn we al in Santiago!!

12 augustus in de buurt van Tours Frankrijk:
Ruim vijftig dagen geleden vertrokken wij, en we voelen ons als Abraham. Tours is nabij en de eerste paar schoenen zijn aan vervanging toe. Mijn gruntkuch blijkt een chronische verlenging te zijn van mijn hooikoorts, volgens de franse dokter. Met een marginale dosis medicijnen pruttel ik verder. Highpaal de onverwoestbare houdt me op de been en zweeft met zijn openbaringen tussen hemel en aarde. Met zijn haren zo wit als mijn pessimisme zo zwart blijven we doorgaan als ying en yang, goed en kwaad, peper en zout, Bert en Ernie en Bassie en Adriaan.

28 augustus in de buurt van de zuidkust van Frankrijk:
Jawel, er zijn 10 weken gepasseerd sinds het vertrek van het bijna niet meer te identificeren duo. Zo hebben er zich een reeks noemenswaardige gebeurtenissen voorgedaan: we zijn van de tolweg geplukt, is de tentstok gebroken en zijn we uit de gite gebonjourd. Maar na regen komt zonneschijn en dus zijn tranen van vreugde zoetter dan tranen van verdriet. Over een paar dagen bereiken we de franse zuidwestelijke kust en heipaal en ik, kunnen niet wachten om ons te verfrissen met het oude vertrouwde zoute zeewater. Het aantal blaren neemt af en het aantal kilometers toe, we zijn dan ook al over de helft en nog lang niet moe. Na 12 dagen dag en nacht sprinten genieten we even van de welverdiende rust. De optocht wordt groter en langer als we dan ook steeds meer medepelgrims tegen komen. De Pyreneeën liggen voor de boeg, dat wordt dus even bergafwaarts...of opwaarts. Hoe dan ook, voorwaarts, op naar Santiago!

10 september in de buurt van Pyreneeën Frankrijk/Spanje:
De contouren van de Pyreneeën doemen op aan de horizon, als we de voet van de berg benaderen. Volgende week zijn we in Spanje! Dan ruilen we de baret voor de sombrero, de krulsnor voor de borstelsnor en de wijn en de kaas voor de taco en tequilas. De compas draaien we een kwartslag als de richting veranderd van zuid naar west. Waar highpaal mijn tas nog zou kunnen dragen, loop ik op de botjes van mijn voeten, zoveel blaren hebben zich onder elkaar gemanifesteerd. Met het vooruitzicht van het Spaanse land, houden zelfs wilde stieren ons niet meer tegen. Zo zijn we enkele dagen geleden de mijlpaal gepasseerd, die aangeeft dat er nog precies 1000 kilometer te gaan is, een eitje dus. Het aftellen is begonnen, elke kilometer telt, en elke stap die we zetten kan niemand meer van ons afnemen. Met een onwerkelijk gevoel van grootse trots kijken we terug naar de afstand die al is afgelegd, en wie had gedacht dat deze twee beginners van reizigers zijn omgetoverd tot ervaren pelgrims? Wie had durven dromen dat deze 2 baardmannen van harige holbewoners nu doorgewinterde wandelaars zijn? Wij kijken met ongeloof toe hoe wij de Pyreneeën gaan passeren, wetend dat het mede mogelijk is gemaakt door jullie geloof in ons. En al had je er toch nooit vertrouwen in, bewijzen wij jullie het tegendeel. Spanje, dos servessa por favor!

22 september in de buurt van Spanje:
De ene pelgrim zegt tegen de anderen: kennen jullie die viking en die geit, die van Nederland naar Santiago lopen? Hier zijn we dan, in Spanje, middenin de optocht. Waar de pelgrims je voor de voeten lopen terwijl je op de hielen word gezet en. Met bijna een armlengte afstand lopen we met handlangers in de polonaise. De voordringers sluiten aan, maar raken al gauw achter. De toerist van een pelgrim zit na een uurtje lopen al een cervessa, en moet zijn hand op zijn bierglas houden voor de stofwolk die wij achterlaten. We rennen door de straten, ontwijken stieren en tomaten. Wat gaan we vervloekt snel, het voelt aan als een zegen en we gaan als de wind, zelfs met wind tegen. Er is nog wel werk aan de winkel: 600 kilometers. Met de franse slag achter ons, krijgen we het soms Spaans benauwd. De zon brandt en zorgt voor zweetdruppels op de huid, die fungeert als een vergrootglas voor de zon. We deppen onze voorhoofden af met de arm, die zo bezweet is dat de reflectie van ons gezicht er in te zien is. Het is dweilen met de kraan open. Zo af en toe plukken we een druif voor de suiker, vers van de rangen en groeten we de voorbijgaande senior en seniorita. Het is dan bijna zover trouwe volgers. Verwacht ons eind oktober thuis, dan praten we bij, want we krijgen kramp in de vingers van al dat gefaceboek. Na dit bericht verbreken we radiocontact en melden we ons weer, in de laatste kathedraal van ons verhaal, in Santiago. Viking en geit, over en uit!

14 Oktober na 2600 km aangekomen in Santiago de Compostela Spanje:
Na 118 dagen hinkelen huppelen strompelen struikelen en sprinten, haasje over vallen en weer opstaan, zijn we aangekomen in Santiago. De knieën zijn van hout zoals die van Pinokkio, dus dat liegt er niet om. Het gevaar is nu voor ons, te denken dat we speciaal zijn. Wat daadwerkelijk speciaal is, is dat als je een uitdaging als deze aangaat je verstelt staat van de hulp die je word geboden. Zo willen wij de volgenden bedanken voor hun bijdrage aan deze bedevaart:

Boerin Coby en boer Jan, voor de gratis overnachting van dag 1. Cor en de kinderen van de christelijke kampgroep, voor het onderdak tegen de regen en wiens tent en accessoires als een luxe aanvoelde ten opzichte van onze trekkerstentjes. Goofy de knijperspecialist en zijn vriend voor hun gezelschap en de worsten op de barbecue. De Joegoslaaf die lijkt op rambo, voor zijn levenslessen over de wildernis en het oeroude recept van sardientjes met knoflook en ui.

De kapitein die op zijn vrije dag zijn bootje liet varen. De bejaarde man die zijn zonen heeft moeten begraven, voor zijn lessen over dankbaarheid voor het leven. Ghetto-Joost voor zijn driekwartshalve broekspijp en zijn biertjes, de Belgische scouting groep voor hun oneindige hoeveelheid grappen over Nederlanders. Jaap Severein, de eerste medepelgrim te fiets, voor zijn harde lach.

Het Belgische gezin op de camping, voor een 5-sterren diner. De 'engelen' uit Wallonië, voor een onderkomen zo goed als een hotel. De volleybal groep in Wallonië, voor patat, bier en een onvergetelijke karaoke. Thijs, Jasper, Guus, Pieter-bas, Niels en Tom, voor het zijn van vrienden en hun bezoek aan ons met vele onvergetelijke herinneringen tijdens hun Gnoetoer 2012. De jeugd van Noord-Frankrijk, voor een middelbare school eindfeest in het thema van house.

Roderick, de aangeschoten kapitein voor de toer door de stad Cambrai en de gouden tip over de Bricorama. Martine een lieve vrouw voor haar les over dankbaarheid naar vaders en moeders toe. De kinderen van schoolkamp in Saint Quentin, voor hun aanmoedigende tekening en het potje voetbal op een volle maag Chiliconcarne. De Franse slager en zijn familie voor hun barmhartigheid en onderdak. Shemus de eigenaar van onze eerste pelgrimsherberg, voor zijn routeboek en lessen over veiligheid. Madame Sirot voor een overnachting in een sprookjesachtig abdij. Nicole en haar zoon Antoine die ons van de straat plukken en ons rijkelijk voorzien met een gouden douche en diner.

Michiel de architect in Parijs voor zijn scherpe handelingen op weg naar de Notredam. Steve voor zijn potjes tafelvoetbal en het diner, Jonah, Robert zijn broer en Annemarie, zijn schoonzus voor de courgettes, potjes yathzee en warmte. De 2 dronken mannen achter de bar die ons voor een habbekrats voorzien van een avondmaal. De oude mevrouw langs de weg voor het broodje brie. Johan, de eerste medepelgrim te voet voor zijn lessen over uitdagingen en grenzen. De Franse gepensioneerde jager en hippie voor de overnachting in zijn tuin. Thamar voor de les van samen zijn en alleen zijn.

Antoine leeftijdsgenoot die zijn vierde Camino loopt, voor de filosofie van de weg. De camping eigenaar langs de Franse kust voor de gratis overnachting. De Jacky Chen look-a-like die met zijn werktas de Pyreneeën beklom voor zijn inzet. De Spaanse cowboy in strakke fietsbroek die een marathon per dag wilde afleggen. Hennie en Thea, ouders van Robert, voor het zijn van ouders van Robert en hun bezoek aan ons. Andreas die ondanks zijn fietsongeluk die vol moed positief en gelukkig blijft voor zijn witte chocolademelk en goede humeur.

Maria, zijn dochter en medepelgrim, voor vele gesprekken over het geloof en lieve lach. Karl, medepelgrim, voor zijn fanatisme in het geloof, de ooit verlamde pelgrim die nu bergen beklimt voor zijn inspirerende verhalen. Alle herbergen die donatief te werk gaan en al die duizenden andere medepelgrims die de weg voor ons en achter ons bewandelen. Bedankt.

Zo zie je maar dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn en dat magie nog steeds bestaat. Zet nu het scherm uit en ga wandelen. Tot snel, groetjes van Robert ter Heide en Roy Hoogervorst.