Datum: 06-12-2022 - 14:41
14
nov
'22
Rob Kool en Rob Arts nemen als 'Rob 2 for Gambia' deel aan de Rotary Challenge.
Geschreven door BON en Rob2 for Gambia
Foto's PR

Rotary Challenge reisverslag team 'Rob2 for Gambia' (5): Van Mauritanië naar Gambia. (foto's)

Rob Kool (gepensioneerd politieman) en Rob Arts (boswachter bij het AWD) uit Noordwijkerhout, nemen deel aan de Rotary Challenge. De start was op 21 oktober en Rob & Rob vormen daarbij het team 'Rob2 for Gambia'. Beide heren hebben in hun leven mooie reizen op andere continenten meegemaakt. Ze hebben gezien dat welvaart en welzijn een niet vanzelfsprekende zaak...

is. Heel veel mensen moeten iedere dag, 7 dagen in de week en 365 dagen in het jaar knokken voor hun bestaan. Kansen zijn er niet voor iedereen. Soms moet je wat geluk hebben dat iemand je een steuntje in de rug geeft om een stap in de goede richting te kunnen maken.

De deelname aan deze Rotary Challenge is voor de mannen de ultieme gelegenheid om mensen, via de opbrengst aan het goede doel Stichting Scholenplan Gambia van de Challenge, een steuntje in de rug te geven. Wat is er niet mooier om talentvolle jonge meiden te laten studeren om de kansen te vergroten in hun leven.

Anderzijds is een rit in 24 dagen en door 8 landen van ruim 7400 kilometer, eerst door Europa en daarna dwars door Afrika, één groot avontuur. Gedreven, beleven en laten leven zijn de sleutelwoorden voor deze Noordwijkerhouters. Klik hier voor meer informatieachtergrond

Rob & Rob gaan ons achterblijvers middels een reisverslag met foto's via Blik Op Noordwijkerhout op de hoogte houden over hun belevenissen, tijdens de lange reis naar en hun verblijf voor het goede doel in Gambia.

Rotary Challenge reisverslag team 'Rob2 for Gambia'.

06-11 t-m 13-11-2022: Van Mauritanië naar Gambia. (foto's)

Zondag 13 november:
De laatste loodjes zijn zwaar, dat is een vaak gebruikt gezegde. Voor ons, als team Paars, was dat zeker van toepassing. We vertrokken om 06.30 u vanuit Lac Rose ( bij Dakar) naar Bintang in Gambia. De geplande aankomst was rond 16.00 u. Het werd 02.00 in de nacht. De auto van Rian en Evelien kreeg motorpech. We kwamen bij een soort garage terecht. Iedereen staat dan gelijk klaar om te helpen. Uitlaat, condensator, nieuwe bougies moesten het probleem oplossen. Na 7 uur wachten en 300 euro konden we verder.

Een paar kilometer verder bleek dat het probleem niet was opgelost. Benzinedamp in de auto, vermogenverlies, witte rook uit de uitlaat. Vermoedelijk koppakking naar de kl…e het is onderhand 18.00 u, geen garage meer te vinden. In the middle of nowhere“ met bijna geen mobiel bereik  Afgesproken was dat de gids ons zo komen ophalen om te begeleiden naar de grens. Maar wat te doen met de auto. Achterlaten in Senegal is geen optie, je komt het land dan niet uit, we moeten door naar Gambia. Uiteindelijk besloten de gok te wagen om met de auto door te rijden. Met mondkapjes op en ramen open heel rustig richting grens gereden.

Allerlei opflikkerende lampjes negerend. Om het uur van bemanning wisselen om niet vergast te worden van de koolmonoxide en benzinestank. We treffen de gids halverwege, hij heeft voorwerk verricht bij de grens. De auto begint steeds “rotter” te lopen. Uiteindelijk op z’n “wenkbrauwen” haalt hij rond middernacht de grens. Toen alle formaliteiten aan de grens waren geregeld en we door wilde rijden, gaf hij er definitief de brui aan. Hij deed helemaal niets meer, het wacht geplaatst en ons werd verzekerd geen zorgen te maken over de veiligheid van de auto.

Met 2 auto’s verder de nacht in, om de paar kilometer een politiecontrole. Blijven lachen, pennetje geven en door. Dan even na tweeën komen aan op de lodge. We drinken een biertje op de goede afloop, eten een rookworst en stoppen er nog een malariapilletje in. We zijn het eens met elkaar dit is een echte Challenge. We gaan slapen, morgen aankomst in Lemon Creek.

Vrijdag en zaterdag 11/12 november:

Op de rustdag van vrijdag 11 nov stond een bezoek aan de Nederlandse ambassade in Dakar gepland die ons had uitgenodigd. Rob A koos ervoor om bij het hotel te blijven. De rit naar, maar vooral in, Dakar was fascinerend. Het is een wereldstad. Chaotisch verkeer, ezelkarren, kleurrijke busjes die uitpuilen van passagiers, oude aftandse taxi’s, zwarte rook uitspuwende vrachtauto’s en overal kraampjes, zelfs in de middenberm . We werden hartelijk ontvangen door de plaatsvervangend ambassadeur Rogier en zijn staf. Was een heel leuke ontvangst, uitermate informeel en heel plezierig. Ze waren heel nieuwsgierig naar onze reisverhalen, we hebben heel genoeglijk anderhalf uur met elkaar gesproken onder het genot van koffie en koekjes en ….. er was een gewoon, schoon, ruim toilet. 

Op de terugweg kwam een auto vast te zitten in een klein dorpje in een zanderige binnenweg. Het is onderhand routine om de ander er uit te trekken. Een ander (Kees en Anita) werden op de terugweg gecontroleerd door de politie. Het is ongelofelijk, hier in Senegal zie je zo maar 10 man in een Mercedes taxi, je ziet mensen boven op rijdende vrachtwagens en bussen zitten, maar een koffer of een doos op de achterbank mag niet, dat is gevaarlijk. Het rijbewijs van Kees werd ingenomen door de politie en werd gesommeerd om as maandag op het bureau te komen. Later op de dag heeft de gids het geregeld en het rijbewijs weer teruggehaald. Je raakt er langzamerhand aan gewend, we zijn lekker gaan chillen bij het zwembad, het is nog een lange dag rijden

Donderdag 10 november:
Na een nachtje heerlijk geslapen te hebben, uitgerust, uit het mooie hotel/resort vertrokken richting St.Louise in Senegal. Het was een rit van ongeveer 240 km. Lijkt wel mee te vallen maar…..als je om de 500 mtr een verkeersdrempel die de omvang van een tankwal heeft en gaten en kuilen hebt waar je zigzaggend door heen moet, doe je er dus gewoon 7 uur over. Onderweg de typisch Afrikaanse taferelen waargenomen. Waren het in Marokko en Mauritanië nog getinte mensen. Hier in Senegal zijn ze pikzwart. De dames veelal in schitterende kleurige gewaden.

Dan een kleine aanrijding met een auto van de baby rescue. Een plaatselijke taxi verleend geen voorrang, gelukkig zeer geringe schade aan de auto van de baby rescue. De taxi had wat meer schade. Dan wordt het gelijk een oploopje, mensen gaan zich ermee bemoeien, een politieagent komt erbij. We zagen de bui al hangen dat op een politiebureau de zaken geregeld moet gaan worden. Dat is ook precies waar ze op aansturen, dan komt het aanbod van de taxichauffeur. “Geef me € 20 en de zaak is geregeld”. Niet nadenken, doen en wegwezen. 

In de buurt van de overnachtingsplek konden we het hotel niet vinden. Een groepje werklui op een kleine truck wilde wel voorrijden en wezen ons de weg. Dankzij Sjors en Sjimmie (de tandartsen die tassen vol shirtjes bij zich hebben) konden we 14 man als dank voorzien van een tenue. Vrienden voor het leven gemaakt. Morgen worden we op de ambassade in Dakar verwacht, waar de ambassadeur ons zal ontvangen.

Woensdag 9 november:

Gelukkig gaan we vandaag Mauritanië verlaten. We rijden naar de gens van Senegal. Na een week ben je het land goed zat, de armoe, de viezigheid, chaotisch verkeer, bedelende mensen, het dorre en kale landschap. Een ieder komt zichzelf op één of andere manier tegen. Een groot aantal is aan de “dunne”, Irritaties ontstaan, vriendschappen van jaren komen opeens onder druk te staan. Maar we moeten door, naarmate we dichter bij de grens komen wordt het landschap groener en groener. Bij één van de laatste dorpjes staan drommen kinderen langs de kant van de weg. Als ze door hebben dat ze niets krijgen worden we opeens verrast met een regen van grind en stenen op onze auto’s, bizar!!!

Het laatste stukje van 30 km naar de grens door een natuurreservaat, over een zandpad, vol met diepe kuilen en gaten. Voorzichtig laverend zoeken we ons pad. De natuur is schitterend, unieke vogels (ijsvogels, Groenpootuiters, Koereigers, Pelicanen etc.) Krokodillen, Leguanen en zelfs een Wrattenzwijn, het lijkt wel een scène uit de Lyon King. We komen bij de grens, het is weer hetzelfde verhaal als de grensovergang tussen Marokko en Mauritanië, wachten en wachten in de bloedhitte, onbegrijpelijke bureaucratie etc. Na 3 uur kunnen we door. Nog een uurtje rijden naar het hotel/resort. Wat een verademing, schoon water, zwembad en een koud biertje. Eten en goed slapen. Nog een paar dagen en we zijn er.

Dinsdag 8 november:
Wat gisteren een rustdag zou worden werd de meest inspannende en verrassende dag tot nu toe. Voordat we vertrokken naar de Richatstructuur (Guelb el-Richat) kregen we een korte briefing. Het was 165 km over een verharde weg en 50 km door “het zand”. Met 3 auto’s van de groep (o.a. wij) en 4 begeleidende jeeps op pad gegaan. De verharde weg bleek een gravelweg vol met ribbels (wasbordjes) gaten, stenen en kuilen te zijn. Het ene moment kan je 80 km rijden, het andere moment stapvoets om heelhuids verder te komen. We deden er 4 uur over om bij het zand te komen, ook door lekke banden.

Daarna overgestapt in jeeps die ons in vliegende vaart binnen het uur door de zandduinen naar “het oog van de Sahara” brachten. Kamelen, Nomaden, zelfs stalletjes met “goed bedoelde rotzooi”, schitterende vergezichten onderweg gezien. Dan kom je bij dat “oog”. Het is bijna niet te beschrijven hoe imponerend dat er uit ziet. Het is eigenlijk een soort krater, van vele kilometers doorsnee. Het lijkt wel of duizenden jaren geleden een meteoriet is ingeslagen. Rotspartijen, zandduinen, enorme verscheidenheid aan lichte kleurtinten. Het maakt diepe indruk.

Dan de rit terug weer over die gravelweg. Doorrijden om voor het donker terug te zijn. Je ziet steeds minder door de ondergaande en verblindende zon, dan de laatste kilometers door het donker. Dankzij een “bak licht” op onze Xtrail kwamen we heelhuids terug op de camping. Schade: Een paar wieldoppen minder, een gat in de uitlaat en de auto vol woestijnstof, maar wat was het een ervaring.

Maandag 7 november:
Vandaag een rit van 450 km voor de boeg, een beetje uit de route. We gaan hulpgoederen afleveren bij medische hulpposten en willen het zogenaamde Richard structure bezoeken. Ook wel het oog van de Sahara genoemd, daar, waar na zeggen, de Atlantis is ontstaan. De weg er naartoe was afwisselend, eerst ruig woestijnlandschap, daarna afwisselend witte en rode zandduinen.

Kees en Anita (met ook een Nissan Xtrail kregen midden in de woestijn te maken met een motorstoring. Bloedheet, tegen de 40°, stonden we stil. Na een uurtje sleutelen deed hij het weer. De weg werd slechter en slechter, kuilen en gaten, soms complete stukken uit het wegdek. Ons autootje doet het goed. Laat aangekomen op een wat primitieve camping. Iedereen is moe, er zijn lichte irritaties, maar na een nachtje goed slapen is dat ook weer verdwenen.

Zondag 6 november:

Een onverwachte rustdag, doordat de OASE, waar we heen zouden, plaats had voor Max 10 auto’s en moesten uitwijken. Dat was ook de reden dat we met donker aankwamen. De ligging van de camping was perfect, we sliepen met 4 man in een soort open tent. Om ons te beschermen tegen de Malariamuggen hadden we onze klamboe-tentjes opgezet. Heerlijk slapen, met een ruisende zee en boven je de sterrenhemel. Sanitair was erbarmelijk, daar wil je echt niet boven hangen. Gelukkig genoeg zandduintjes. Wassen in de zee en een emmer water over je kop en je bent weer helemaal het mannetje.

Gisterenmiddag naar Nouackshott geweest om telefoonkaart te kopen. Wat een vieze chaotische stad. Verkeersregels doen ze niet aan, als je bij een rotonde linksom sneller kan doe je dat. Het lijkt wel of de auto’s steeds ouder en rotter worden, ramen ontbreken, er is door de deuken geen model meer te ontdekken, soms met 10 man in een totaal afgetrapte Mercedes. Ongelofelijk. Jos (Sjors) is nog steeds niet opgeknapt, hij blijft aan de dunne en voelt zich beroerd. Het lijkt gelukkig nu wel wat beter met hem te gaan. Verder de dag heerlijk wat gezwommen en geluierd.

Eerdere reisverslagen:

30-10 t/m 05-11-2022: (4) Van Marokko naar Mauritanië.

25 t/m 29-10-2022: (3) Reis door Marokko met een klein ongelukkie.


25-10-2022: (2) Klaar voor de oversteek naar Afrika. (foto's)

21-10-2022: (1) De start van de 7400 km naar Gambia. (foto's)

22-09-2022: Rob Kool en Rob Arts nemen als 'Rob 2 for Gambia' deel aan de Rotary Challenge.