Datum: 24-08-2019 - 21:55
  
21
jul
'19
Dagboek Piet Beelen uit Noordwijkerhout 'Nijmeegse Vierdaagse 2019'. (foto's)
Geschreven door Piet Beelen

Dagboek (5) Piet Beelen Vierdaagse Nijmegen 2019: Dag 4, de dag van Cuijk en de Via Gladiola. (foto's)

De redactie BON heeft Piet Beelen net als vorig jaar weer bereid gevonden om een dagboek bij te gaan houden en zo kunnen we ook dit jaar weer de Nijmeegse Vierdaagse uit eerste hand meebeleven. Piet houdt ons met een dagelijks verslag op de hoogte van de ervaringen tijdens zijn 6e deelname aan deze wereldberoemde wandeltocht. Piet loopt dit jaar in het grote gezelschap...

van zijn zoon Sjoerd, dochter Jenny en vrienden Jaap en Ronald, zij gaan gezamenlijk in speciaal gesponsorde BON-shirts...... (en daarnaast met nog 47.000 andere deelnemers) de dagelijkse tocht van 50/40/30 km lopen.

Dagboek (5): Dag 4, de dag van Cuijk en de Via Gladiola. 

Om 02:51u gaat de biologische wekker, het begint te wennen om voor de dag en dauw op te staan. De gebruikelijke voorbereidingen en op naar de Wedren. Na een heerlijk bakkie passeren we de start en gaan op weg richting Grave, Via Nijmegen Dukenburg lopen we de stad uit. De sfeer is al lekker ontspannen, de finish is in zicht, nog maar 50 kilometertjes, we kunnen langzaam gaan aftellen.

Ondanks dat de dag van gisteren er behoorlijk ingehakt heeft verloopt onze start soepel. Hans vd Ploeg gaf gisteren aan dat hij graag nog een dagje bij ons aanhaakt dus lopen we met zijn 5en via Overasselt en Ewijk richting de brug bij Grave. De 1e 10 kilometer lopen lekker soepel maar daarna beginnen de benen een beetje zwaar te worden. Maar nog geen pauze want de 1e rust is gepland bij de brug op 19 km en aan dat plan willen we ons graag houden

Op een laan tussen de bossen passeren we een Frans Bataljon, de mannen zingen een prachtig lied wat haast gregoriaans klinkt, het bezorgt mij kippenvel, het ene moment loop je in de stampende beats uit 100 boxen, het andere moment hoor je dit prachtige gezang, fantastisch!

Met het zicht op de brug lopen we tussen de maisvelden door, in de verte zien we militairen over de dijk naderen (zij lopen hier een ander lusje) om zich een paar kilometer verderop weer bij ons te voegen.

Het rustpunt bij de brug is geen minuut te vroeg, ik ben het ff zat, honger en ik wil van de benen af. De plaatselijke voetbalvereniging heeft hier een oase gecreëerd waar je heerlijke uitsmijters kan kopen met daarbij een super lekkere bak koffie. Welverdiende rust en even opladen voor de komende 31 kilometer.

De schoenen mogen weer vast, want we starten weer op richting Grave, de brug over de stuw over en linksaf het historische dorpje in, het feest is in volle gang, we horen de muziek maar hebben onze aandacht bij het lopen want Grave is in het rijke bezit van Kasseien, het lijkt zeg maar op “de hel van het noorden” en die liggen niet heel erg gelijk en doen behoorlijk zeer aan de voeten.

We gaan via Gassel richting Beers waar de 2e stop gepland is. Een berucht stuk want stil en langdradige polder wegen. De zon is doorgekomen en het word snel warm. Toen ik vanmorgen van de camping af ging had ik het gevoel dat ik wat vergat maar wist niet wat, twee keer mijn tas nagevoeld maar ik had alles bij me. Bij de start stonden uiteraard de onvermoeibare studenten met hun aanmoedigen waarbij 1 jongen mij toeschreeuwt “zet hem op”, dat was het moment dat ik mij realiseerde dat ik mijn hoed vergeten was! De zon schijnt venijnig op mijn (kale) kop dus ik zoek een beetje de bomenkant op om nog enige schaduw te hebben.

Het peloton is stil, taaie kilometers die gemaakt moeten worden voordat we het feestgruis in gaan glijden langzaam onder de schoenen door. Ik ben lekker opgeknapt van de rust bij Grave en voel dat de benen er weer zin in hebben. We lopen op tempo, Hans is in deze fase van de strijd de voortrekker, naar Beers. Langs de kant hier en daar een boerenbedrijf, ik schat in dat er veel pluimveehouderij is want de scherpe ammoniak lucht is af en toe snijdend aanwezig. Hier en daar staat een verdwaalde toeschouwer ons aan te moedigen, respect voor deze mensen! Op een splitsing staat iemand bekers limonade uit te delen, verderop worden we verrast met bekers koude melk, gratis en voor niets. Fantastisch dat mensen de moeite nemen om ons als wandelaars een hart onder de riem te steken.

Beers is in zicht, lekker hoor, even in de rust met een grote bak soep en heerlijk koude Radler. De 40 km komt er hier even bij dus kunnen we mooi even via de app informeren hoe het met ons vrouwelijke teamlid gaat. Jenny is nog 1,5 kilometer voor Beers en loopt vandaag ook lekker door!

We besluiten om weer op te stappen en de laatste lus in te gaan, voor ons is het nog ruim 6 naar Cuijk en voor Jenny nog 3. Met een beetje mazzel komen we daar gelijk aan.

In Vianen worden we achterhaald door Fred en Tom vd Ploeg die zich bij ons aansluiten. Fred heeft als Unifil veteraan al menig vierdaagse gelopen met zijn Libanon kameraden. Een goede traditie is dat deze mannen om 11:00 uur op de finish dag als eerbetoon het glas heffen op de gevallen broeders die zij in gedachte over de finish meenemen. We heffen het glas met Fred, weer zo’n bijzonder moment waarop je beseft hoe bevoorrecht we toch zijn dat we dit kunnen doen.

Vianen uit, industriegebied Cuijk in, we lopen lang een soort van party center waar Ronald wel even een grondige sanitair inspectie wil houden. Wij lopen 500 meter verderop want daar is de samenkomst met de 40 kilometer en we willen kijken of we Jenny kunnen laten aanhaken.

Ronald heeft het sanitair goedgekeurd en bereikt ons precies op het moment dat Jenny bij ons aankomt, geweldig want nu kunnen we met de hele groep Cuijk door. Van alle doorkomsten in de Vierdaagse is Cuijk mijn absolute favoriet, het stadje ontploft, het centrum is afgeladen, muziek schalt uit alle hoeken, dweilorkest, koren alles is er. We worden net aan niet gedragen. De Maas boulevard en de pontonbrug blijven bijzonder, een speciale brug over de Maas voor de wandelaars met dank aan de genie troepen van defensie!

De bomenlaan naar Mook wordt vlot gelopen, dit is het laatste stukje weg van 3 a 4 km waar het rustig is langs de kant. Het Limburgse Mook is onze 3e rustplaats, we vallen neer op het terras en genieten van een koude Cola. Nog 12 kilometer, we ruiken de finish!

Vanaf Mook loopt de route langs Molenhoek en Malden naar Nijmegen, we spreken af dat we bij Charlemagne, het verzamelpunt van de militairen 5 kilometer voor de finish te pauzeren. We vertrekken, vanaf hier is het 1 brede weg richting Nijmegen dus ruimte om te lopen. Jenny bepaald het tempo en ze heeft er zin in! Wij volgen en genieten van alle feestelijkheden. De sfeer is opperbest, het weer is top kortom….het is het gevoel van de vierdaagse, kan je dat omschrijven, nee, met geen mogelijkheid maar ik doe een dappere poging.

Wat is het gevoel van de vierdaagse, het is de saamhorigheid van de wandelaars, maar niet alleen van de wandelaars maar ook van het publiek. Het respect voor de wandelaar, loop een overvol terras op met 5 man en voor je het weet staan er overal mensen voor je op en bieden hun stoel aan. Je word als wandelaar onthaald als een held waar je ook loopt. Het is een feest waar alles positief is. Toeschouwers die op overvolle terrassen al feestend de wandelaars toejuichen maar ook toeschouwers die in the middle of nowhere met een bakje dropjes of plakjes komkommer staan.

Met dit gevoel komen we aan bij de laatste rust, bij de MacDonalds laven we ons aan een Milkshake, de Finish lonkt, team BON is op dit moment herkenbaar aan een grote grijns op de snoet!

De Via Gladiola, de laatste 5, de voeten branden, hier en daar schrijnt er wat maar dat alles vergeet je bij het fantastische onthaal in Nijmegen. Onze triomftocht start, wat een mensen, wat een sfeer, het afzien van gisteren word zwaar beloond!

Langs het Radboud ziekenhuis met de speciale tenten waarin de minder fortuinlijke liggen te genieten van de intocht vergeten we alle pijn, 200 kilometer wandelen zorgt voor een emotionele staat waarin dit plaatje iedere intocht weer keihard aankomt we staan weer met beide (zere) voeten op de grond. 

De laatste 2 kilometer, op het laatste moment spotten we de familie van Zelst langs de kant, wandelliefhebbers want zij organiseren al 25 jaar de avondvierdaagse in De Zilk. Sjoerd kan gewoon niet stoppen nu, hij heeft zijn huid op de bovenbenen stuk gelopen en opstarten doet teveel pijn dus we meten helaas door (sorry Michiel, mooi dat jullie er waren!) Ik spot de trotse ouders van Mike Peschier, vanmorgen zag ik Mike nog lopen in zijn detachement en oogde hij nog top fit. Dan het Keizer Karelplein in het vizier, de eretribune langs en rechts de bocht om naar de 1e tribune waar onze fanclub zit. We zijn bijna binnen! De dames en heer onthalen ons met confetti kanonnen en gejuich en we laten ons graag feliciteren. Dan is het moment daar en lopen we richting de finish. We passeren de streep,

Jenny voorop, wat een kanjer, 4 x 40 kilometer in de benen, een grijns die amper in haar gezicht past, wat kan een vader trots zijn! Ronald, zijn 1e vierdaagse waarin hij niet alleen genoten heeft maar af en toe ook vreselijk heeft moeten afzien, Jaap die de 1e 2 dagen heeft lopen worstelen met zichzelf maar zich uitstekend herpakt heeft, Sjoerd, onze buffel en sleurmeester van de 1e en 2e dag, de worstelaar van de 3e dag en de pechvogel van de 4e dag, zijn het dit jaar eindelijk niet de schenen die pijn doen maar loopt hij de huid stuk.

Ik geniet van dit moment, trots als een pauw op mijn kinderen, op ons Team BON en ook een beetje op mezelf natuurlijk.

We lopen richting de Wedren, afmelden en ons welverdiende Vierdaagse kruisje ontvangen. Vanaf Molenhoek heb ik de traditionele gladiool mee gesjouwd die ik neerzet bij het Vierdaagse monument, de gedachte zijn bij Buurman Peet, zou hij stiekem meekijken hoe Jenny en Sjoerd in de voetsporen van de ‘Bierman” gefinisht zijn?

De mannen vd Ploeg zijn al op de Wedren, tijd om onze prestatie te bekronen met een groot glas ijskoud bier en nog even nagenieten. Dan snel richting de aanhang op de camping, douchen en de dan de BBQ. We zitten vol verhalen die we graag willen delen met onze trouwste supporters.

Henk van Steijn, Wim de Groot, Nannie vd Salm (excuus voor de foute spelling vorige keer) en de vrouw van Wil Duivenvoorde (ik ben nog steeds niet handig met namen) hebben de 4daagse succesvol afgerond, ook van hun een mooie prestatie, respect!

We praten lekker na en mijmeren alvast over de volgende editie, van de sponsor mag ik nooit meer stoppen, dit schrijverijtje schijnt nogal vaak gelezen te worden. Wie weet volgend jaar, ik zeg nog niet dat ik weer voor de 50 ga maar ja, voor hetzelfde geld wil bijvoorbeeld Pieter van der Geest een keer met me meelopen en moet ik toch weer zo’n rood polsbandje halen. Ik beloof dus niet dat het 50 wordt maar dat ik weer naar de vierdaagse ga….SOWIESO!

Statistieken: 66.567 stappen en weer 7571 calorietjes verbrand, maar daar heb ik er al weer een paar van goedgemaakt op de Wedren.

Dagboek (4): Dag 3, de dag van Groesbeek, de 7 heuvelen en…de dag van Jaap! (foto's)

De foto's gemaakt op de derde dag door BON, klik hier.

Dagboek (3): Dag 2 de dag van Wijchen, de roze woensdag.

Dagboek (2): Dag 1 met de dag van Elst, de blauwe dinsdag.

Dagboek (1): Voorbereiden op de Vierdaagse 2019, Blik Op Nijmegen!

Tekst Piet en foto's Piet, Sjoerd, Jaap, Jenny, Ronald.