Datum: 14-11-2018 - 21:16

  

Uitgeweid: 'Exegi monumentum aere perennius…'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column 'Uitgeweid' ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn wij wensen u veel leesplezier....

Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via menu-item 'BlikOp' klik hier.

Column: Uitgeweid 7-10-2018 'Exegi monumentum aere perennius…'. 

We staan met z’n drieën op die begraafplaats, die vooralsnog veel te groot is. Ook in die streken is cremeren in de mode. Voor haar, wier lichaam we daar op een warme voorjaarsdag in de aarde legden, was cremeren uit den boze. Iets verderop raast het verkeer voorbij: alleen de doden hebben geen haast, lijkt het. Direct om ons heen is het stil. We zijn de enige bezoekers op deze najaarszondag. Dat wil zeggen: het had allang herfst moeten zijn, maar het gaat niet van harte.

De zomer is wat uit de hand gelopen, dit jaar. We plukken wat onkruid en knippen uitgebloeide bloemen van de lavendel, de nepeta en de salvia. Maagdenpalm slingert buiten het kleine perkje dat schuins tussen het grint ligt. We weten alle drie dat we hier niks vinden. Toch gaan we erheen, en vast niet voor het laatst. Een steen vermeldt haar naam en twee data. De laatste nu bijna 4,5 jaar geleden. We zijn hier om die naam. Die is niet alleen maar kil in steen gebeiteld.

Die naam staat met grote letters geschreven dwars door het leven heen, van ons en van al die anderen die met haar en met ons verbonden zijn. Die naam staat als een brandmerk in ons hart. Soms schrijnt het. Dan weer is de herinnering als een balsem. Wat zit die naam nog met talloze onzichtbare draadjes vast aan ons leven hier en nu. We weten nog hoe ze keek, hoe haar stem klonk, wat ze dacht. Zoveel herinneringen, zoveel gedeeld. Zoveel dat we van haar weten – en zoveel ook niet.

Die naam zal nooit in de geschiedenisboeken vermeld staan. Er wordt ook geen straat naar haar genoemd. Bijna 83 jaar aan zorg en zeer en verdriet en vreugde en geloof en twijfel en liefde ligt daar begraven, Daar èn in ons hart. Terwijl mijn vrouw met haar oude vader in het tempo dat past bij een 97-jarige terug wandelt naar de auto, breng ik het laatste afval naar een groenkorf. De steen blijft achter.

‘Ik heb in mijn poëzie een monument opgericht dat sterker is dan brons’, blufte een Romeinse dichter in de woorden die hierboven staan. Maar ik weet van iets dat nog onvergankelijker is, zelfs sterker dan de dood: liefde.

Egbert van der Weide