Datum: 09-08-2020 - 01:42
23
jul
'18
Dagboek Piet Beelen 'Nijmeegse Vierdaagse 2018'. (Dag 4 Via Gladiola foto's + update filmpje 4 dagen 50 km)
Geschreven door BON / Piet Beelen

Dagboek Piet Beelen 'Nijmeegse Vierdaagse 2018'. (Dag 4 Via Gladiola foto's + update filmpje 4 dagen 50 km)

Dinsdag 17 juli is de 102e editie van de Nijmeegse Vierdaagse van start gegaan, ieder jaar doen ook weer verschillende 'diehard' wandelaars uit Noordwijkerhout en De Zilk aan mee de 30, 40 of 50 km lange wandeltocht rondom Nijmegen. De redactie BON heeft Piet Beelen uit de wijk Mossenest, net als vorig jaar weer kunnen strikken (heeft dit jaar wel wat gekost!)...

 om een dagboek bij te gaan houden en zo kunnen we weer vier dagen lang de Nijmeegse Vierdaagse uit eerste hand meebeleven. Piet houdt ons met een dagelijks verslag op de hoogte van de ervaringen tijdens zijn 5e deelname aan deze wereldberoemde wandeltocht.

Piet loopt dit jaar in het gezelschap van zijn zoon Sjoerd (3e) en vriend Jaap (1e), zij gaan gezamenlijk in speciaal gesponsorde BON-shirts...... met nog 47.431 andere deelnemers de dagelijkse tocht van 50 km (maar ook van 30 en 40 km) lopen.

Je kunt Piet en Sjoerd volgen via de app (alleen met Android) van de Vierdaagse 2018, Sjoerd onder nummer 50E693 en Piet onder nummer 50B388.

Dagboek deel 5: Dag 4, de dag van Cuijk en de Via Gladiola, op naar de finish!

De donderdag heeft er bij Jaap goed in gehakt, na het eten kijkt hij even in zijn tent, valt om en in deze houding treffen we hem vrijdagochtend vroeg nog steeds aan. Sjoerd heeft wat last van zijn inmiddels bekende scheenbeenblessure en bij alle drie is er op het gebied van blaren ook wel het een en ander aan de hand.

Een vierdaagse wandelen zonder pijn is, zo leert de ervaring, een utopie dus accepteren we de feiten en concluderen dat pijn een emotie is die je uit kan schakelen (al zal in de loop van de dag blijken dat Sjoerd zich zeer emotioneel kan voortbewegen van moment naar moment!)

De start op de Wedren is wederom een kakofonie van juichende supporters, respect voor de volhoudende feestgangers en met een glimlach om de emotie te verbijten wandelen we richting Radboud en via de wijk Hatert Nijmegen uit. Het is de laatste dag, de dag waarop de militairen al vroeg in de stoet verschijnen. Hun pakken wit uitgeslagen van het opgedroogde zoute zweet, hier en daar wat stramme bewegingen en sommigen worstelend met hun bepakking met daarin de minimale 10 kg die volgens de reglementen moeten worden meegedragen.

Via het Overasseltse en Hatertse Vennengebied gaat het langs Overasselt en Ewijk richting Nederasselt. De route loopt voornamelijk over zeer stille wegen en paden en als we bij Ewijk het dijkje beklimmen is daar ineens in de verte de brug bij Grave te zien. Dat is het eerste doel van vandaag, de plaatselijke voetbalvereniging heeft daar een prachtige stand waar je een heerlijke uitsmijter kan kopen, met bijna 20 km op de teller schuiven we hier graag even aan om de vermoeide benen even wat rust te gunnen.

Bij de rustplaats ontmoeten we Sander Jansen en Remco Verlaan, de gebruikelijke “hoe gaat hetjes” en “heb je al blaartjes” werken we geroutineerd af, Sander heeft niet veel last zegt hij, alleen even flink doorlopen want hij moet voor 17 uur binnen zijn want om die tijd worden zijn voeten begraven, wel zo chique om dan vooraf nog even de condoleances in ontvangst te nemen.

Na de heerlijke uitsmijters gaan we over de beruchte stuw bij Grave richting dit historische dorp, prachtig versierd en uiteraard weer vol feestende mensen en de broodnodige aanmoedigingen. Sjoerd heeft wel heel veel last van zijn rechter scheenbeen, ik zie hem zijn pijn verbijten bij iedere stap…het is taai, erg taai. We besluiten dat hij op vol tempo doorloopt richting de 2e rust in Beers (goede naam overigens) en dat wij hem daar wel weer bij halen. Sjoerd geeft gas en Jaap en ik lopen op passend tempo door.

De route van de laatste dag is redelijk saai te noemen, van Grave lopen we richting Heihoek naar Beers door weilanden en langs maisvelden. Zelfs langs deze wegen zitten hier en daar groepjes mensen om ons aan te moedigen of te trakteren op heerlijke koude limonade, ijsblokjes en zelfs lekkere belegde broodjes, geheel belangeloos en voor niets, geweldig!

Beers is eindelijk in zicht waar de 40km lopers zich even bij ons voegen, we schuiven bij Sjoerd aan voor een koud drankje en een korte rust. We weten dat er nog 1 saai lusje te lopen is en dan….dan gaan we het feestgedruis in. Opstarten na de pauze is even pijnlijk dus we proberen de vaart er in te krijgen en slaan rechtsaf waar de 40km lopers rechtdoor mogen lopen (alle knappe mannen gaan rechtsaf zoals de militairen op zo’n moment zeggen)

We lopen weer in the middle of nowhere, het volgende dorp Vianen lijkt niet dichterbij te komen. Het asfalt schroeit onder de voeten, het zweet loopt harder uit het lichaam dan we kunnen drinken kortom….een ‘waarom doe ik dit in hemelsnaam’ momentje. We ploeteren door en worstelen ons door Vianen heen waar men vreselijk de best doet om ons op te beuren maar het zit er gewoon even niet in. Bij het tunneltje onder de A73 door lopen we het prachtig uitgestrekt bedrijventerrein Van Cuijk binnen, ook taai maar we weten wat ons nu te wachten staat….

Als we het station van Cuijk gepasseerd zijn lopen we het centrum binnen, het stadje kolkt, deint, schreeuwt, juicht, klapt, host, danst…ontploft van feestvreugde, dit is toch wel een van de hoogtepunten van de 4daagse, deze ontvangst en deze entourage maakt dat we met een grote grijns richting de dijkdoorgang kunnen (wel eerst even de Burgervader een handje geven) en de ponton brug oversteken. Jaap weet niet waar die moet kijken, zoveel indrukken tegelijk en zo bijzonder allemaal, in een woord geweldig!

Na de brug de dijk op, nog 2 km naar Mook waar ons een koude cola wacht. Het feest is ook hier al in volle gang, nog 14 km dus we gaan het halen! Sjoerd gaat diep, misschien wel te diep door zijn pijn heen, ik zie hem bijten en bikkelen. We verlaten Mook (altijd lekker om Limburg weer uit te lopen) en gaan richting Molenhoek en Malden waar de Via Gladiola gaat beginnen.

Het publiek staat rijen dik, de sproeiers en geluidsinstallaties maken overuren en wij…we moeten er nog 10 en het venijn zit keihard in de staart vandaag! Volgens de verhalen word je gedragen op de Via Gladiola maar dit blijkt toch niet helemaal juist te zijn (al kan ik mij dat, met mijn postuur, wel voorstellen). Wil Duivenvoorde rent achter ons aan om een gladiool te geven, dat komt goed uit want daar heb ik, traditioneel een hele mooie bestemming voor.

Stug doorlopen is de remedie, de Stevenstoren komt bijna in zicht dus de broodmolen omhoog en blij kijken! Bij het Radboud ziekenhuis staan er weer vele ziekenhuis bedden langs de kant, we zwaaien en beseffen ons geluk, even slikken en eerlijk gezegd, met natte ogen doorlopen. Over de brug komt in de verte het Keizer Karelplein in zicht, geroep van de kant, Niek en Bep (oom en tante) en verderop collega Jack met echtgenote.

Langs de hoofdtribune draaien we de Oranjesingel op waar we onthaald worden door onze grootste fans Corina, Marijke, Sonja, Jolanda, Miranda en Yvon. Nog een paar honderd meter en dan is de finish.. we zijn er! Met zijn drieën passeren we de streep waarbij ik met respect en vol trots naar mijn 2 wandelmakkers kijk. Jaap die vorig jaar een nieuwe heup heeft gekregen en Sjoerd die vandaag echt heel veel pijn heeft geleden, we hebben het gered, we zijn binnen, we zijn klaar.

Bij de afmeldstand ontvangen we ons Vierdaagse kruisje en de felicitaties en rest mij nog 1 ding voordat ik het heerlijke overwinningsbiertje ga drinken met Jaap en Sjoerd. Bij het monument op de Wedren plaats ik mijn gladiool voor Bierman Peet en prijs mij gelukkig en rijk dat ik dit kan en mag doen. Het overwinningsbier smaakt zoet en…naar meer.

Met onze fans spreken we af op het Faberplein (het BlikOp verhaal moet maar even een dagje wachten) waar we onze heldenverhalen kunnen vertellen, ons laven aan het bier en eindelijk de wandelschoenen kunnen verruilen voor koele sandalen. Dan snel naar de camping, er is een gezamenlijke bbq en even douchen is niet alleen voor ons, maar ook voor de omstanders even prettig.

Mijn 5e editie zit erop, ik ben tevreden, ik ben moe, ik ben trots, ik ben blij en…ik ben kapot! Volgend jaar weer?.... eerst maar eens even slapen.

Klik hier voor het filmpje met een verslag van de Vierdaagse van Piet, Sjoerd en Jaap in 2018. 

Dagboek deel 4: Dag 3 Groesbeek met een bezoek van BON.

Dagboek deel 3: Dag 2 Wijchen.

Dagboek deel 2: Start van de Vierdaagse met dag 1 Elst.

Dagboek deel 1: Voorbereiden op de Vierdaagse!

Tekst en foto's Piet en Sjoerd Beelen.