Datum: 07-06-2020 - 06:33
04
me
'17

4 mei Nationale Herdenking, 'De kracht van het persoonlijke verhaal'. (foto's)

Op donderdag 4 mei 2017 vond de jaarlijkse Nationale Herdenking plaats. Tijdens de Nationale Herdenking herdenken we burgers en militairen die in het Koninkrijk der Nederlanden, of waar ook ter wereld, zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties..

en bij vredesoperaties. De Nationale Herdenking is niet alleen stilstaan in dankbaarheid aan hen die het hoogste offer brachten. Het is ook een moment van bezinning voor nu en voor de toekomst. De herdenkingsbijeenkomst is ook een appèl op ieders individuele verantwoordelijkheid in de huidige maatschappij ten aanzien van onderdrukking, racisme en onverdraagzaamheid.

De Herdenking in Noordwijkerhout

Afgelopen donderdag 4 mei 2017 werd in de Sint Jozefkerk aan de Herenweg de herdenkingsdienst gehouden, met als thema “De kracht van het persoonlijke verhaal”.

De kerk was volgestroomd met veel belangstellenden voor deze herdenkingsdienst. De herdenking begon met het nummer Soldaat van Oranje gespeeld door de Harte Davids. Vervolgens speelde zij nog de Schindler's List en Amazing Grace. Dit laatste nummer werd ondersteund door Pien en Sophie Warmerdam, Anneke Janssen en Cecile Olijerhoek. Het was een prachtige uitvoering die iedereen in de ruimte wist te raken.

Vervolgens na deze nummers deed burgemeester Goedhart een  welkomstwoord voor iedere aanwezige. Hij hield een zeer indrukwekkend betoog over de vrede en waaraan wij die met z'n allen te danken hebben. Hij wist het verleden prima te integreren naar het heden.

Wat voor ons heel normaal is waar wij menen in vrijheid denken te kunnen leven kan dit elders op de wereld niet zo vanzelfsprekend zijn. Zij worden nog steeds onderdrukt, mishandeld en woeden er nog steeds velen oorlogen. Mensen slaan op de vlucht en proberen hun heil elders op de wereld te vinden.

In Nederland heerst daarom dan ook onrust en voelen wij dit als bedreiging. Natuurlijk mogen wij dit zo voelen en is dit heel normaal. Maar met de gedachten waar wij in de oorlog voor gevochten hebben is er maar een ding en dat is leven vrijheid.

Wij kunnen alleen maar blijven herdenken en mogen niet vergeten waar we onze vrijheid aan te danken hebben. Daarom is het thema dan ook "De kracht van het persoonlijk verhaal". Uit deze verhalen kunnen we lering trekken en, zo zei Goedhart, zal er straks een oud militair het woord krijgen en zijn verhaal vertellen.

Ook, vervolgde hij, komen kinderen aan het woord die hun gedachten over het nu en de toekomst in vrede te kunnen wonen en leven. (BON hoopt binnenkort, de volledige speech van de burgemeester te kunnen plaatsen)

Na deze motiverende speech van burgemeester Goedhart was het wederom de beurt aan de Harpe Davids die The Rose vertolkte samen met Pien Warmerdam.

Wally Roodenburg nam het woord en hield een toespraak over het thema van vandaag. Ook zijn woorden waren goed gekozen en leiden zo prachtig het verhaal in van de twee leerlingen van basisschool de Prinsenhof.

Allebei deden zij een voordracht, gezien uit de ogen van de jeugd, over het thema “De kracht van het persoonlijke verhaal”. Zij hadden zich heel goed voorbereid en spraken prachtige woorden en gedachten toe aan alle aanwezigen.

Hymn to Fallen en I Dreamed a Dream, werd gespeeld wederom door de Harpe Davids en Sophie Warmerdam.

Nu kwam de oud-militair (veteraan) aan het woord die heeft gediend bij het Korps mariniers, Mat van Vondelen. Hij sprak de aanwezige toe met pakkende teksten en ook vertelde hij over waar het Nederlandse leger in zijn algemeenheid voor staat, en tot op de dag van vandaag nog steeds doet, om onze vrijheid en die van andere te waarborgen.

Hieronder vindt u de speech terug van Mat van Vondelen:

Geachte aanwezigen,

 

Er is mij door de Oranje-vereniging gevraagd als veteraan een presentatie te houden met betrekking tot het thema van 2017  “de kracht van het persoonlijk verhaal”. Dit ter aanvulling op de slogan “vrijheid geef je door” van vorig jaar.

 

Natuurlijk was ik bereid dit te doen, niet in de laatste plaats vanwege mijn militaire ervaringen  bij het Korps mariniers en de intentie vrede en “vrijheid” door te geven in den vreemde.

Dat Vrijheid geen vanzelfsprekendheid is, wisselend onder druk staat en helaas ten kostte gaat van mensenlevens is een feit, ik heb dat aan den lijve ondervonden.

 

Vandaag herdenk ik hen die daarvoor streden en sneuvelden met het diepste respect.....

 

 

Ik wil u even mee terug nemen naar het jaar 1945:Na 5 lange jaren van bezetting kon de bevolking eindelijk weer van hun vrijheid genieten. We hebben de beelden van dansende meisjes, de blijheid op de gezichten en de langstrekkende militairen door de straten van Nederland van na de bevrijding op het netvlies staan. Sommigen omdat ze er bij waren, anderen middels film en foto.....

 

Ik kan me voorstellen en u net zo goed, dat dit welhaast het “ultieme” gevoel van vrijheid moest wezen.

 

 

In de jaren die volgde kon het Nederlandse volk hiervan genieten en in vrijheid bouwen aan de welvaartsstaat die we tot op heden van dage zijn.

 

Voor hen die de Nederlandse Staat dienden in overzeese conflicten duurde het wat langer en werden wederom geconfronteerd met het ontbreken van diezelfde vrijheid gedurende de strijd.

 

 

In de roerige 70-en 80er jaren stond de verworven vrijheid toe dat de moraal wat losser werd en er gedemonstreerd kon worden, met of zonder “happy-end” , er wetgeving kwam in de lijn van “vrijheid” en men van alles kon publiceren zonder censuur. Inmiddels denken we daar, gezien de huidige ontwikkelingen wat genuanceerder over.

 

 

Na het vallen van de muur eind jaren 80 en het wegvallen van de Russische dreiging besloot de regering dat ook Nederland deel moest nemen aan zogenaamde vredesmissies. Simpel gezegd om internationaal militair en humanitair te helpen daar waar nodig in opdracht van VN of  NAVO.

 

Een nobel streven om samen met andere nationaliteiten orde te herstellen, infrastructuur te repareren, bevolkingsgroepen vrij van dictatuur of terreur te laten leven, zorg te bieden en zodoende een gevoel van vrijheid door te geven.

 

Echter, de goede bedoelingen alsook de normen en waarden die wij zo hoog in het vaandel hebben werden en worden niet overal in de wereld geaccepteerd of begrepen. Ik heb dit aan den lijve ondervonden gedurende mijn missies in Bosnie, Irak en Afghanistan

 

 

Het voert te ver om hier uitgebreid verslag van te doen. Ten aanzien van mijn laatste missie in Afghanistan wil ik wel een anekdote toelichten waarom het vaak zo moeilijk is om genoemde doelen te bereiken.

 

In acht nemende dat de bevolking van Afghanistan al tientallen jaren in conflict leeft, vaak getraumatiseerd is, en moeten overleven. Met normen en waarden neemt men het dan niet zo nauw..............

 

 

Op 13 Januari 2010 wordt onze eenheid ingezet  ter beveiliging van medewerkers van Ontwikkelingssamenwerking om dekens, schoenen, jassen e.d. uit te gaan delen aan de inwoners van Deh Reshan een klein dorpje aan de voet van de Himalaya. In januari is het bitter koud.

 

Het zijn vooral de grote hoeveelheden kinderen die ons opvallen, nieuwsgierig zijn ze allemaal...

 

Het viel ons op dat een meisje van een jaar of 7 meermalen langs kwam om een dekentje te halen. Via mijn verrekijker zag ik tot mijn verbazing dat alle opgehaalde dekens in het vuur werden gegooid.

 

Het meisje liep vervolgens richting haar ouders. De reden werd mij al gauw duidelijk, de ouders werden geflankeerd door Taliban-strijders. Het is de ouders uitdrukkelijk verboden, hoe koud het ook is noodhulp aan te nemen van de “bezetter” op straffe van verminking.

Ik ontwaarde bij de vader van het meisje een afgesneden oor en verderop een vrouw zonder neus. Door deze terreur werden de basisbehoeften afgeslagen. De kwaadheid en desillusie bij mij kunt u zich voorstellen.

 

 

Dit toch wel mooie land wordt door etnische en tribale spanningen verscheurd, het doorgeven van enige vorm van vrijheid en “happiness” door Nederlandse inbreng zal voorlopig een illusie blijven. Dergelijke ervaringen geven je te denken.

 

Na elke terugkomst op vaderlandse bodem voelde ik mij dan een bevoorrecht mens om in vrijheid te kunnen leven maar ook in de wetenschap dat zovelen dit niet mogen ervaren.

 

 

Gelukkig is de situatie in Nederland onvergelijkbaar, maar voelen toch veel mensen heden ten dage de spanningen die leven in de maatschappij waardoor door onze gastvrijheid, sociaal denken en beleving van vrijheid onder druk worden gezet.

 

Door recente terreur in Frankrijk, Engeland, Duitsland en Zweden weten we dat subversieve elementen ons angst in willen boezemen en verworven vrijheden teniet willen doen.

 

In mijn openingszin gaf ik al aan dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Zoals we er ruim 75 jaar geleden voor hebben moeten vechten dienen we dat anno 2017 nog steeds te doen.

 

Gelukkig niet meer in Nederland middels oorlog maar door een alerte en daadkrachtige overheid en u als burger die het besef bezit om het grote goed, dat wat wij vrijheid noemen door te geven aan uw naasten !

 

Einde Citaat.

 

Na deze woorden werd het nummer Tears in Heaven gespeeld door, Teon Brama, Bart Janssen, Pien Warmerdam en Anneke Janssen. Hierop volgend werd het nummer One moment in Time gespeeld door de Harpe Davids met Cecille Olijerhoek.

De herdenkingsdienst werd afgesloten met het Wilhelmus met de Harpe Davids en alle aanwezigen.

Van hieruit verliet iedereen de kerk in een stille tocht naar het Monument voor de Gevallenen aan de voorzijde van het gemeentehuis. Waar na de trompetsolo ´Taptoe-signaal`, 2 minuten volkomen stilte in acht genomen werd.

Na deze stilte werden bij het monument de kransen gelegd door het gemeentebestuur, de Oranjevereniging Noordwijkerhout, de gezamenlijke kerken, RK basisschool De Prinsenhof namens alle basisscholen, de VOMI, het VOCDB, de gemeenteraad, de Amnestywerkgroep Noordwijkerhout en de Politie.

Na deze plichtpleging kon iedereen, die dit wenste, bloemen leggen bij het monument voor de Gevallenen.

 

Tekst en foto's: BON