Datum: 05-06-2020 - 09:02

Column Egbert van der Weide 'Wijsheid'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 23-09-2015 Egbert van der Weide > 'Wijsheid'.
Hij was 94. Pas geworden. Dat is geen prestatie en hij hoefde er dus niet trots op te zijn. Hij wist als geen ander dat je niet vanzelfsprekend oud werd. Maar hij was het wel. Zijns ondanks: had er niet om gevraagd, en veel van wat hem in zijn leven was overkomen, had hij liever niet meegemaakt misschien.

Alhoewel: kon je dat wel zeggen? Hadden al die dingen, ook de verdrietige, hem niet gemaakt tot wie hij nu was? Want ontevreden of chagrijnig was hij zeker niet. Hij moest een beetje grinniken om al die oude mensjes met wie hij in een verzorgingshuis woonde.

De meesten waren jonger dan hij, maar ze zuchten en kreunden alsof het een wedstrijdje was: wie van ons is het zieligst? Om aan al die bekrompenheid te ontsnappen liep hij dagelijks zijn rondje, naar het drukke stationsplein en weer terug.

En ook om even niet onder het betuttelende regime van moeder-overste te vallen, met haar paladijnen. Goed bedoelde vriendelijkheid, vast wel. Maar vaak zo neerbuigend en kleinerend: ‘hebben we onze pillen al gehad, moeten we nog naar de wc…’

Nee ik niet zuster, maar als u wilt plassen mag dat, had hij ooit eens geantwoord. Dat was hem op een reprimande komen te staan. Ach ja, die meiden deden ook maar hun werk. Toch had hij af en toe wat ruimte nodig.

Weg van ‘zo gezellig, die bingo!’, weg van de deprimerende gesprekken in de koffiekamer over oude kwaaltjes, wegblijvende kinderen (vind je het gek?) en dokters die niet deugden. Nee, dan liever dit plekje. Hij keek nog eens in het rond.

Ginds kwam een man van middelbare leeftijd met z’n arm in een mitella, hijgend van het harde lopen in die gemankeerde toestand, en balend omdat hij net de bus naar Nieuw-Vennep had gemist. Zou die man daar wonen?

Hoe erg is het dan dat je de bus mist… Over een half uur gaat er weer één. Nieuw-Vennep blijft wel liggen. En wat is een half uur op een mensenleven? Weet je wat: hij zou die man een kop koffie aanbieden.

Breng eens een bloemetje onder de mensen, zong z’n vrouw vroeger vaak. Hij was 94. Wat zou dat? Je bent nooit te oud om plezier te hebben in het leven.

ehvanderweide