Datum: 14-10-2019 - 03:53

Hoe ist? Ja bèst! 'De Dierenhoeve en rendementsdenken: een slecht duo...'.

Dorpsgenoot 'Ruud' schrijft met regelmaat een column op BON met 'Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout'. De al eerder verschenen columns kunt u teruglezen aan de linkerkant van het scherm bij uitgelicht. Vandaag weer een nieuwe: Hoe ist? Ja bèst!....

Hoe ist? Ja bèst! Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout!


16-05-2015 -
De Dierenhoeve en rendementsdenken: een slecht duo...'.
Ik ben een voorstander van rendementsdenken. Het kan namelijk geen kwaad om op z’n tijd te meten of kosten en baten nog in een juiste verhouding staan. Daar is niets mis mee en op die manier kijken wij uiteindelijk ook allemaal naar onze eigen huishoud portemonnee.

Het nadeel van rendementsdenken is echter dat het weinig of geen rekening houdt met onmeetbare waarden in het leven. Zaken en plaatsen waar je gewoon plezier aan beleeft en die mensen samenbrengen. Ik krijg dus enorme jeuk als ik lees dat een zorg- en kinderboerderij meer bedrijfsmatig geleid moet worden en dat op de ‘werkvloer’ meer coördinatie en leiding nodig is.

Gaan we dan meten of de knuffelfactor van de geiten aan de gestelde doelen voldoet? Leggen de kippen wel het juiste aantal eieren van de in het beleidsplan gestelde maat? Is het aaibaarheidsniveau van de pony gelijk aan het landelijk gemiddelde? Leveren de schapen wel genoeg bolletjes wol? Moeten er weddenschappen worden afgesloten op een schildpaddenrace om meer inkomsten te genereren?

Volgens mij beginnen we aardig de weg kwijt te raken als we op deze manier kijken naar een onschuldige instelling als een kinderboerderij. Een plek waar kinderen kennis maken met de natuur en geestelijk hulpbehoevenden rust vinden in de omgang met dieren. Hier blijf je dus gewoon met je handen van af en doe je er alles aan als maatschappij om dit in stand te houden.

Zo is het ook met onze Dierenhoeve. Een beheerder die al 11 jaar zijn ziel en zaligheid heeft gelegd in deze kleine oase en die door mens en dier op handen en poten wordt gedragen, kan via de achterdeur vertrekken. Hij kan plaats maken voor meer efficiëntie en effectiviteit. Voor hem geen gouden handdruk, maar wel een stroom van dankbare tranen.

Ik las trouwens dat twee leden van de raad van bestuur van Rivierduinen begin dit jaar zijn opgestapt. In 2013 vormden deze raad met drie bestuurders een onkostenpost van € 615.000,- op de exploitatie van deze zorginstelling. Inmiddels bestaat deze raad van bestuur nog uit twee personen en is daarmee zo’n slordige € 200.000,- bespaard.

Het zou toch een mooi gebaar zijn om het rendementsdenken even opzij te zetten en een klein deel van dat bedrag te besteden aan het voortbestaan van dat kleine stukje geluk met een beheerder die misschien wat minder bedrijfsmatig denkt, maar wel het juiste gevoel en gezonde verstand heeft om mens en dier bij elkaar te brengen.

Kan dat? ‘JA DAT KAN BEST!’

RUUD