Datum: 05-04-2020 - 18:56

Column Egbert van der Weide 'Paosbaoke'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 01-04-2015 > 'Paosbaoke'.
Nee, dit is geen stukje in het Drents. Het blijft bij opschrift boven deze column. Paosbaoke is de Drentse naam voor de zogenaamde paasbult. Paasbulten vinden we in grote delen van Midden-Europa. Ook in het oosten en noorden van ons land.

Heel de winter sprokkelen boeren en burgers afvalhout: losgewaaide takken, omgezaagde bomen, snoeihout. Het wordt niet weggebracht maar op de paasbult gelegd. Tegenwoordig zijn het vooral de jongeren die dat doen. Dorpen en buurtschappen wedijveren met elkaar in de strijd om de hoogste Paosbaoke.

En met Pasen wordt die bult ontstoken: het paasvuur. In de Achterhoek, Salland en Twente, waar ze overwegend rooms-katholiek zijn, branden die vuren op Eerste Paasdag. In Groningen, Friesland en Drente op de avond van Tweede Paasdag. In het dorp van mijn jeugd brandden vroeger wel 5 of 6 vuren, elke buurt had er een.

En op het platteland kun je om je heen in de omtrek wel 4 of 5 andere paasvuren zien. Het is een oud gebruik met heidense wortels. Het ging om vruchtbaarheid, om het gunstig stemmen van de goden. Toen de kerk in de middeleeuwen de paasvuren niet kon uitbannen, heeft ze uit arren moede die vuren maar gekerstend.

Na de Reformatie werd opnieuw geprobeerd de vuren te verbieden. Nog in 1959 liepen de dominees van Lunteren ertegen te hoop. Maar het paasvuur bleef. Het is het symbool geworden van het Licht, dat  de duisternis overwon. Zoals in de Paasnacht, in een donkere kerk, alleen de het licht van de nieuwe Paaskaars brandt: een hoopvol teken, de duisternis heeft het licht niet in haar macht gekregen!

Eerlijk gezegd mis ik dat paasvuur wel een beetje: de geheimzinnige sfeer, al die mensen wachtend op het oplaaien van het vuur, de mysterieuze gloed, het fascinerende schouwspel van dansende vlammen. Als kind had je daaraan genoeg. Nu weet ik iets meer. Voor mijn besef legt het vuur ook een brug naar Pinksteren.

Het boodschapt ons: wie zich aan het vuur en het licht van Pasen warmt, zal zelf oplaaien als een vuur. Anderen zullen zich warmen aan ons. Het paasvuur van mijn jeugd mis ik. Maar op Pinkstervuur reken ik ook hier, ook dit Pasen.