Datum: 05-04-2020 - 18:51

Column Egbert van der Weide 'Konijnetrots'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 18-02-2015 > 'Konijnetrots'.
Het is een hele kunst om een dominee stil te krijgen. Woorden zijn de werktuigen van de dominee, de taal is zijn of haar gereedschapskist. Geef een dominee het woord, en je mag blij zijn dat je het na 45 minuten terug krijgt. Hier thuis weten ze er van mee te praten.

Het gebeurt van tijd tot tijd dat mijn vrouw vertwijfeld haar ‘kun-je-nu-eindelijk-eens-je-mond-houden’-gezicht trekt. Vaak genoeg spreekt ze die woorden ook hardop uit. Mijn bridgepartner riep, bij de eerste de beste les, na 5 minuten al tegen mij ‘houd je mond!’ U snapt dat zij bij mijn vrouw en kinderen geen kwaad meer kan doen.

Mijn praterigheid wordt erger in de weken dat ik geen preek hoef voor te bereiden. Tegen mijn weken met een vrije zondag zien mijn gezinsleden op als tegen een berg. Maar wat er nu toch is gebeurd! U zult het niet geloven! Afgelopen vrijdagmiddag stond ik met de mond vol tanden. Te verbouwereerd om iets te zeggen.

En het was nog wel een vrijdag voor een vrije zondag, nota bene. Het was kwart voor twee: noteert u vlug datum en tijdstip, want het verschijnsel kan nu weer jaren op zich laten wachten! Het was bij de drukbezochte en veelgeprezen seniorenmiddag van de Kaninefaaten, in de Schelft.

Tussen haakjes: alle lof voor deze middag! Elk jaar word ik daar uitgenodigd en ik voel me zeer welkom. Dit jaar voor het laatst als niet-senior, overigens. Ik stond daar, in mijn gebruikelijke carnavalsoutfit: ik ga dan verkleed als predikant uit de gouden eeuw.

Zwarte kousen, gouden gespen op de schoenen, kuitbroek, kort jasje en een befje. En dit keer: een heuse pruik. Maar niet vermomd genoeg: de dansmariekes wisten mij te vinden en tussen twee schoonheden in moest ik podiumwaarts. Daar werd ik, voor het oog van heel Noordwijkerhout, onderscheiden.

Ridder in de orde van het Konijn en het Vat. Toespraak, lintje, oorkonde, bloemen, felicitaties. Helaas geen kus van prinses Baccara – die heb ik nog tegoed, vind ik. Er werd mij niet om een reactie gevraagd: uit voorzorg, denk ik. Maar had men dat wel gedaan, dan had ik niet veel weten te zeggen.

Met stomheid geslagen. Maar wel konijnetrots!