Datum: 05-04-2020 - 18:48

Column Egbert van der Weide 'Tied veur plat'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 11-02-2015 > 'Tied veur plat'.
’t Is al èm terög da’j wat in ’t Drèints van me’j heurd hebt. Ie zöllen haoste dènken: doar bi’w mooi vanof. Dan kön dit stukkie oe wel ies tèg’nvall’n. ’t Kan ok wean da’j ‘t wàl mooi vind, ’n column in ’t plat. Me’j makt niks uut. Ik skrieve gewoon dizze wèke in ’t plat. Dat is nog merakel meuilik.

D’r bestiet gien spellingsrègel veur ’t Ogeveins. Ik doe dus maor wat raak. En ik proate ok hoaste gien plat meer. Thuus praote we’j hooghaarlemmerdieks. We’j bint allebeide Drènts, de vrouw en ik, moar de vrouwe möt altied lach’n um mien plat. Dat van heur is aans: ze’j kömp uut Beil’n, ik uut ’t Ogeveine.

Ze’j heft altied spreuken thuus. Mien plat is maor tweidehaans. Mien va en mien moe hebt met de kiender altied Hollaans epraot. As ik al ies per ongeluk iets zèe in ’t Drènts, dan zèe mien moe: wat zeg je? En dan mös ik ’t nog ies zegg’n, maor dan netties in ’t Hollaans. Zo gung dat. Plat was onfesoenlik. Hollaans was bèter. 

Toen ‘k domnèer waar in Nijverdal, kön ik oaveral plat proaten. Ik heb daor wel ies in ’t plat prèekt.  Dialectdeenst, wör dat nuumd. ‘k Wol dat dat hier nog ies kön. Moar de luu begriept zeins noe al zo weinig van de prèeke – ’t zöl d’r niet bèter op wodden as ’t in ’t plat gung.

Op ien adresse hier in ‘t dörp gung ’t nog wel ies in ’t Drènts: ik har ‘n gemientelid  dat uut Drènte weg kwaamp (zo zegt ze dat bej oons, ‘waor ko’j weg?’) Ze’j was boer’ndochter uut de buurte van Möppelt. Maor ze’j lèeft niet meer. Ok dat kleine beetie Drènts in de vrömde is noe veurbe’j.

Dus a’j ’t me’j niet kwaolik nèemt, skrief ik noe en dan ‘n stukkie in ’t plat. Skrief – dat stiet er goed. Waor ie mit mekaare ‘sch’ zegt, doar zegge we’j ‘sk’. Skaop en skoele en skeurstien. En mit de H ligt we’j ok nog wal ies oaverhoope. We’j koomt uut ‘t Ogeveine en we’j gaot èn Hassen.

’n Buurjochie har dan ok wat perblèem mit mien moe heur name. Ze wör Bea nuumt, maor he’j zèe dat altied  verkèerd. We’j möss’n daor umme lach’n, maor mien moe was d’r niet bliede mit, dat kö’j begriep’n. ’t Klönk ook wat mal. Tante Beha. Maor echt plat was ’t neet…