Datum: 05-04-2020 - 18:49

Column Egbert van der Weide 'Associatief'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 04-02-2015 > 'Associatief'.
Het uitblijven van de winter doet mij vermoeden dat we, net als vorig jaar, zomaar van de herfst in de lente overgaan. Het voorjaar wil wel, zie ik bij een rondgang in mijn tuin. Sneeuwklokjes die bloeien, narcissen die in knop staan (en het is niet eens een vroege soort) en bladknoppen aan allerlei struiken.

De merels hebben de kastjes in onze tuin al geïnspecteerd. En vandaag zag ik, vanuit het zaaltje achter de Witte Kerk, in een van de bomen om de kerk een stelletje tortelduiven die zaten te dingesen. Dat kan daar nog net, voordat die bomen verdwijnen.

Wanneer er zoveel lente in de lucht hangt, beginnen mijn handen te jeuken om wat in de tuin te gaan doen. Maar veel verder dan een hele voorraad plastic opruimen die met alle wind van de laatste weken is komen aanwaaien, kom ik niet.

Mijn gemijmer over de tuin en wat ik er allemaal in ga doen wanneer ik er de tijd voor vind, gaat als vanzelf over in de constatering dat eigenlijk geen van onze vier kinderen echt belangstelling heeft voor het edele tuinieren.

Er plukt wel eens iemand vlijtig onkruid, en mijn sterke zonen zijn welwillend en ijverig genoeg wanneer het gras gemaaid moet worden, maar daar houdt het mee op. Ook goed, denk ik dan: zij hebben weer andere hobby’s die de mijne niet zijn.

Ooit hoopte ik dat groene vingers erfelijk zouden zijn. Maar ik had eigenlijk al sinds jaar en dag beter kunnen weten. Een van onze kinderen was nog maar vier jaar oud, toe we eens op een mooie voorjaarszondag door mijn geboorteplaats liepen.

Onze zoon huppelde vrolijk mee, en bekeek de wereld met alle verwondering die bij die leeftijd hoort. In allerlei tuintjes waar we langs kwamen, bloeide het voorjaar ons tegemoet. Mijn zus, die ook meewandelde, wilde haar neefje een beetje testen op zijn woordenschat en bloemenkennis.

Het eerste had hij volop. Het tweede ook wel, maar net niet helemaal. Toen ze, wijzend op een rijtje fel geel bloeiende bloemetjes, vroeg hoe die  heetten, moest hij even goed nadenken. Toen antwoordde hij opgetogen: ‘dat zijn gitaartjes!’