Datum: 05-04-2020 - 17:22

Column Egbert van der Weide: 'Duivels prentenboek'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 22-10-2014 > "Duivels prentenboek".
Het is nog maar 2 generaties geleden dat mijn goed-Gereformeerde grootmoeder de speelkaarten van mijn ooms zonder pardon in de kachel gooide. Zij hadden ze van hun armoe betaald maar dat kon haar niet schelen. Ze hadden ze nooit moeten kopen. En ermee spelen mocht al helemaal niet. Mijn moeder was al wat rekkelijker.

Dat mijn vader klaverjaste (en met redelijk succes) zag ze met lede ogen aan. Maar een potje jokeren of pesten was volgens haar heel wat anders, en daar deed ze dan ook aan mee. Het is waar: je kunt met zoiets als kaarten allerlei dingen doen die je ver van huis brengen.

Maar in Irak en Syrië wordt elke dag weer bewezen dat blinde geloofsijver veel en veel gevaarlijker is dan een spelletje kaarten. En voordat we denken dat alleen anderen dat doen: we hebben elkaar in dit land met Bijbelteksten en kerkelijke banvloeken om de oren geslagen en heel onbarmhartig maar wel in de naam van God mensen afgehouden van de tafel van de Heer omdat ze anders zijn, op welke manier dan ook.

Dat lijkt me vele graden erger dan een spelletje kaarten. Misschien klinkt het nu alsof ik mezelf rechtvaardigen wil tegenover mijn grootmoeder zaliger. En misschien is dat ook wel zo. Feit is, dat ik onlangs begonnen ben met een bridgecursus. Mijn vrouw beheerst dat spelletje al enkele jaren (en volgens mij doet ze het heel aardig). En de laatste tijd riep ze steeds dat ik het ook moest leren.

Dan konden we, als het zo uitkwam, ook eens samen spelen. Toen ik net voor de zomer iemand ontmoette die ook graag zo’n cursus wilde volgen, dacht ik: nu of nooit. Dus tijgen we, weer of geen weer, naar die cursus. Bridge in een flits, heet de cursus. En geloof me, het gaat in een razendsnel tempo.

En hoewel ik onlangs weer een jaartje ouder werd, kan ik het tot dusver nog redelijk volgen. Al weet ik niet of er een glanzende bridgecarrière voor mij is weggelegd. Het moet natuurlijk wèl leuk blijven. Dat ben ik denk ik toch wel een beetje verplicht aan mijn oma…