Datum: 30-03-2020 - 08:26

Column Egbert van der Weide: 'Vaderliefde'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 03-09-2014 > "Vaderliefde
".
Je kunt in alles overdrijven. Ook in vaderliefde. Of ik een goede vader ben of ben geweest, moet u mij niet vragen. Mijn kinderen kunnen daar beter op antwoorden. En ze zullen dat ook eerlijk doen. D’r valt wel wat op af te dingen, weet ik. Ik vond het, met of zonder fouten, in ieder geval wel leuk om vader te zijn: eerst van een stel baby’s, die later peuters en kleuters werden en schoolkinderen.

En daarna pubers: ‘o puberteit, o puberteit, o schoonste tijd der tijden’, zong mijn vader vroeger toen ik puberde, en met een beetje humor zijn mijn vrouw en ik ook de puberteit van onze kinderen zonder al te erge kleerscheuren doorgekomen. Want daarna worden ze volwassen. En vader zijn van jongvolwassenen is net zo leuk als van kleine kinderen. Ze worden meer je gelijke.

Vader moet een beetje dimmen, zeg maar. Dat valt nog niet mee, in mijn geval. Ze krijgen een baan, verkering, een heel eigen leven. En ze halen hun rijbewijs. Over de gevolgen dáárvan gaat deze column. Want hoe gaat dat: wel een rijbewijs maar nog geen auto. Wanneer je in de binnenstad van Leiden woont en per trein alles af kunt, is dat logisch. Maar wanneer je met wat vrienden naar Frankrijk wilt, ligt het anders.

Een huis gehuurd héél ver van de bewoonde wereld! Nee, een trein stopt daar echt niet! En die bussen in Frankrijk! Daarbij vergeleken is het Nederlandse openbaar vervoer heilig. Kortom, er werd mij duidelijk gemaakt dat het gewoon erg voor de hand lag dat jongste zoon onze auto mee zou nemen. Die is royaal genoeg voor 4 volwassenen en hun zeer volwassen bagage.

Terwijl om ons heen al dagen lang de zomer tekeer ging zegde ik toe. Twee weken zonder auto, dat moest lukken. We gingen wel fietsen en voor noodgevallen was er een bevriende auto te leen. Maar augustus is nat. Erg nat. Mijn vrouw zegt niets – maar de manier waarop ze eerst naar mij en dan naar de lucht kijkt, voor ze in weer en wind op de fiets stapt naar haar werk, spreekt boekdelen.

En ze heeft zeer demonstratief een nieuw regenpak gekocht. Ik klaag niet. Spijt heb ik ook niet. En daarbij: wanneer u dit leest is die auto al lang en breed terug van weggeweest. En het is eindelijk droog…