Datum: 30-03-2020 - 09:36

Column Egbert van der Weide: 'Generatie nix'.

Blik Op Noordwijkerhout kan weer een nieuw vast item toevoegen aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 27-08-2014 > "
Generatie nix".
Ze worden de patat-generatie genoemd. Generatie X of generatie niks. De zap-generatie. Verloren generatie. Misschien zijn er nog wel tientallen andere benamingen. En daarmee worden dan de jongeren van deze tijd bedoeld. Sociologen die het weten kunnen hebben al die termen bedacht voor de jongeren die na 1990 geboren zijn. Volgens sommigen horen ook de mensen die na 1980 geboren zijn daar al bij. En de kwalificaties liegen er niet om.

Het zouden mensen zijn die nergens om geven, die zich nergens druk om maken. Als ze maar kunnen chillen en feesten is het goed. Diepgang, betrokkenheid, verwondering of verbijstering - het is volgens de deskundigen totaal afwezig. Zo op het eerste gehoor hebben de sociologen gelijk en dan denken we aan beelden die we kennen van tv: hangjongeren op vakantie in Chersonissos.  

Ik ben geen socioloog. Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Maar sinds ik, ruim 20 jaar geleden, een meisje van 17 jaar moest begraven waag ik het hardop de beweringen en conclusies van de zogenaamde deskundigen in twijfel te trekken. De jongeren om dat meisje heen waren verslagen en leefden volop mee: met haar ouders, met haar zusjes, met elkaar. Want wanneer de werkelijkheid toeslaat zijn ook jongeren geraakt door wat er gebeurt.

Afgelopen week werd ik opnieuw in die overtuiging bevestigd: het plotselinge overlijden van een jongen van 18 uit ons dorp bracht honderden jongeren op de been. De echte vrienden, vrienden van een afstandje, stapvrienden, kroegmaten, klasgenoten, vrienden van hockey en de voetbal, collega’s, ze waren geschrokken en geschokt, ze zochten allerlei manieren om te delen. Hun eigen manieren, nieuwe vormen. Maar ook met de oude vormen deden ze mee. Met honderden waren ze in de kerk, stil, aandachtig en intens betrokken.  

Bij de tussenstop op de plek des onheils en later, aan het graf, waren ze er ook. En na afloop, bij het condoleren. Zeker, elke tijd klaagt over de jongeren. Onze tijd doet dat ook. Maar met verhalen over een generatie niks hoeft u bij mij niet aan te komen. Ik geloof er niet in. Ik geloof wèl in de jongeren van deze tijd.