Datum: 05-04-2020 - 18:29

Column Egbert van der Weide: Bent u daar nog?

Blik Op Noordwijkerhout kan weer een nieuw vast item toevoegen aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 20-08-2014 > "Bent u daar nog?".

Wanneer u denkt dat het leven van een dominee altijd saai en ernstig is, moet ik u teleurstellen. Het is spannend en vol afwisseling. Ik hoef me geen minuut te vervelen en geen dag is eender aan de vorige. Er zijn natuurlijk veel situaties die vol zorg en verdriet zijn. Maar er is ook lichtheid, en lachen doe ik veel en vaak. Soms is het leven van een dominee zelfs ronduit kluchtig.

Neem nou deze situatie. Het is zeker al 20 jaar geleden dat ik bij een ouder echtpaar op bezoek kwam. Nadat we een minuut of 10 wat hadden zitten praten, stond onaangekondigd de huisarts aan de deur. Hij was in de buurt en hij wilde even iets met deze mensen bespreken. Het zou hooguit een kwartier duren. Ik had geen haast die dag en ik wilde wel even wachten.

Omdat ik er niet per se bij wilde zijn, bood ik aan even in een andere kamer te gaan zitten. Dat was de voormalige werkkamer van de heer des huizes. Die werd al heel lang niet meer gebruikt en aan de stapels papier en het stof dat er lag viel af te lezen dat ik sinds weken de eerste was die er binnenging. Er lagen een paar mooie kunstboeken die ik in mocht kijken, ik hoefde mij dus niet te vervelen.

Er gingen 15 minuten voorbij, en de dokter was blijkbaar nog niet helemaal klaar. Ik vond het zonde om alsnog weg te gaan en ach, het was ook wel  plezierig even een beetje te zitten. De boeken waren werkelijk prachtig, ik hield het nog wel even uit. Maar het kwartiertje werd 20 minuten, de 20 minuten werden een half uur, en tenslotte was er bijna 3 kwartier voorbijgegaan.

Toen vond ik het eigenlijk welletjes. Ik stond op, ging naar de woonkamer en klopte aan. ‘Wie is daar?’, hoorde ik iemand zeggen. Ik liet voorzichtig mijn hoofd zien, wie weet was de dokter er toch nog. Maar wat ik zag waren 2 hoofden die vuurrood werden en 4 verschrikte ogen: ‘o dominee, we waren u helemaal vergeten!’ Wat bleek?

De dokter had een zeer goed bericht en was in de gauwigheid door de open tuindeuren naar buiten gegaan, het echtpaar in een gelukzalige en vergenoegde stemming achterlatend. Wie denkt er dan nog aan een dominee, nietwaar? Zij niet in ieder geval… Wie weet: als ik niet zelf was opgestaan, zat ik daar nu nog.