Datum: 30-03-2020 - 08:47

Column Egbert van der Weide: 'Ver weg en dichtbij'.

Blik Op Noordwijkerhout kan weer een nieuw vast item toevoegen aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 30-07-2014 > "Ver weg en dichtbij".

Het is een warme avond. Na een lange werkdag aan het eind van een warme en bewogen week laat ik mezelf uit. Ik zit met de twee liefste dames die ik ken op de Steeg. De hond aan m’n voeten. Likkend aan een overheerlijk ijsje. Het is druk om ons heen. De terrassen zitten nog vol, er slenteren mensen heen en weer, fietsers komen in aangepast tempo voorbij. Het is nog steeds warm.

Vrolijke geluiden weerkaatsen tegen de oude muren van het Witte Kerkje: gerinkel van bestek en borden en glazen, stemmen van vriendelijke serveersters en opgewekte klanten, spelende kinderen. Iemand ziet ons zitten en groet met een joviaal gebaar. De lindebomen rond de kerk staan groen te zijn en lijken zich niets aan te trekken van hun dreigende lot. Een gezellige zomeravond, zomaar ergens in een dorpje langs de kust.

Maar heel deze dag heeft de vlag bij het gemeentehuis halfstok gehangen. Want op honderden plekken elders is de idylle van een zwoele zomerdag ruw verstoord. De bijna 300 slachtoffers van vlucht MH17 laten evenzovele lege plaatsen achter. Bij duizenden mensen is hun dood als een donkere wolk voorgoed voor de zon geschoven. Wij likken onze ijsjes, koesteren ons in de late warmte, eten en drinken en zijn vrolijk. Het leven gaat door, dat is waar.

Als het leed je niet persoonlijk treft is het altijd ver weg. En daarbij: het zal al die mensen rondom mij niet ongedaan laten. Zij zullen net als ik op een ander moment hun meeleven betuigen, de pijn tot zich door laten dringen. Nu is het zomeravond, nu zijn ze hier. Er is een tijd om te lachen en een tijd om te wenen, zegt Prediker. En hij bedoelt daarmee: als er tijd en gelegenheid is vrolijk te zijn, moet je dat niet voorbij laten gaan.

Maar ook: wanneer de tranen de overhand krijgen, slik ze dan niet zogenaamd dapper weg. Lach wanneer je lachen moet, huil wanneer het daar de tijd voor is. Dus zit ik hier en eet m’n ijsje. Maar als straks de lichamen zijn geborgen, het schandelijke getouwtrek achter de rug is en de nabestaanden afscheid kunnen nemen, zullen we om hen heen staan.

Egbert van der Weide