Datum: 30-03-2020 - 09:17

Column Egbert van der Weide "Leed in geuren en kleuren".

Blik Op Noordwijkerhout kan weer een nieuw vast item toevoegen aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns zullen verzameld worden en binnenkort terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm.

 

Column 21-05-2014 > "Leed in geuren en kleuren".
Ik gevoel deze week dringend de behoefte enig leed met u te delen. Het gaat om leed dat uitsluitend hondenbezitters treft, en dan nog alleen degenen die hun trouwe viervoeter uitlaten met zo’n handige uitschuifbare riem. Hoewel: de vraag is nou net hoe handig zo’n riem eigenlijk is.

Want wat gebeurt er? Uw hond of de onze zoekt voor het doen van zijn of haar behoefte een discrete plek tussen de bosjes. De onze is zo opgevoed. Er zijn ook baasjes en vrouwtjes die hun hond midden op de stoep hun behoefte laten doen en daar dan bij staan met een gezicht van ‘ik kan er niets aan doen’. Over zulk leed wil ik een volgende keer wat schrijven.

Hier zij slechts opgemerkt dat er voor dezulken slechts één passende bestraffing bestaat: laat hen het overlast bezorgende materiaal met blote handen in de depodog doen… Genoeg daarover. Terug naar de bosjes, waar Kobus dus z’n behoefte doet. Hij gaat vervolgens aan de andere kant de bosjes weer uit. Dat kan, met zo’n riem. Ik roep hem terug, en hij komt gehoorzaam door de bosjes weer naar mij toe.

Helaas langs een andere weg dan hij er in ging. Z’n handige uittrekriem zit nu om twee struiken gewikkeld. Wel staat Kobus vrolijk kwispelend aan mijn kant van de bosschages. Dat is tenminste iets. Maar de riem zit vast.

Ik stuur hem vertwijfeld terug, maar dat commando snapt hij niet. En tegen de tijd dat hij het begrijpt, neemt hij een derde weg. Er zit niets anders op dan dat ik Kobus losmaak en zelf door de bosjes struin om de riem los te maken. Daarbij moet ik uitkijken waar ik loop, als u begrijpt wat ik bedoel. Uiteindelijk bevinden Kobus, de riem en ik ons allemaal aan één kant van de bosjes. De riem weer keurig opgerold,

Kobus enigszins verbaasd (moest de baas soms ook z’n behoefte doen daar in die struiken?), maar ik kom gehavend uit de strijd. Het blijkt dat Kobus z’n behoefte deed tussen de rozenstruiken. Ik zit onder de schrammen. En het is nog erger. Want als ze nou bloeiden dan hing er tenminste nog een aangename geur om dit leed. Maar nee hoor: de rozen bloeien nog niet en ik, ik ben er toch ingetrapt…


Egbert van der Weide