Datum: 09-08-2020 - 10:12

Column Egbert van der Weide "Bloemig stukje".

Blik Op Noordwijkerhout kan weer een nieuw vast item toevoegen aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns zullen verzameld worden en binnenkort terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm.


Column 07-05-2014 > Bloemig stukje

Wie niet van bloemen houdt, moet vooral niet verder lezen. Wie niet van bloemen houdt heeft het toch al moeilijk in dit bloemigste dorp van deze bloemrijke streek. Dat er op het veld bijna geen tulp of hyacint meer bloeit (nou vooruit, hier en daar een extreem late soort) had hoegenaamd geen invloed op de bolblommigste optocht ter wereld.

De prachtige wagens stonden heel de vrijdagmiddag te pronken op de Herenweg en in de Dorpsstraat, met als topstuk natuurlijk de wagen van Noordwijkerhout. Met verbazing en groeiende bewondering was ik er getuige van hoe deze en andere wagens werden opgetuigd: tientallen vrijwilligers steken zich de blaren op de vingers, om maar zo mooi mogelijk voor de dag te komen. En wat minstens zo belangrijk is: om op tijd klaar te zijn.

In alle bescheidenheid heb ik ook nog een paar uurtjes mee geprikt. Aan de prijswinnende wagen ja. Dank u. Ook de Witte Kerk stond vol bloemen: geurende narcissen, vol ijver bijeengezocht door Ton Zandbergen, en twee tafels vol historische tulpen, dankzij de onvermoeibare inzet van Aad van Ruiten. Dat de bloemenpracht in de hof om de kerk heen vakkundig onder de voet gelopen was, gold als een minpuntje.

Dat er hier en daar een bak tulpen omvergegooid was hoort er blijkbaar ook bij. Helaas. Uw kinderen doen dat natuurlijk niet. Gelukkig waren de meeste mensen die we deze dagen te gast hadden beter opgevoed. Ze genoten zichtbaar, en de sfeer was er een van vriendelijkheid en verbroedering. Je hoorde allerlei talen spreken. Bij ons op de stoep stond ’s avonds een gezin uit Caïro te genieten van alles wat er te zien en te beleven viel.

Complimenten natuurlijk voor de organisatie, voor de gemeente, voor de tientallen vrijwilligers, voor de mensen van de VVV, voor de muziekverenigingen (want dat ene corso zonder die korpsen vergeten we maar liever gauw…). Kortom, een bloemrijk feest in een blommig dorp. De boom in onze voortuin deed z’n stinkende best niet uit de toon te vallen. En voor al die mensen die zich afvroegen hoe nou die boom heet: het is een tamarisk.

Egbert van der Weide