Datum: 21-07-2019 - 21:48

Uitgeweid: '11.00 u'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column 'Uitgeweid' ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn wij wensen u veel leesplezier....

Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via menu-item 'BlikOp' klik hier.

Column Uitgeweid > 27-02-2019  > '11.00 u'.

Het staat zwart op wit voor vandaag in mijn agenda: 11.00 u. Maar verder niks. Er staat geen naam, geen adres, niks. Blijkbaar heb ik op straks rond die tijd met iemand afgesproken. Al bellend ben ik vergeten de naam te noteren. En nu weet ik niet meer bij wie ik zou komen. Of komt er iemand hier?

Ergens diep in mijn geheugen zitten nog een paar flarden: het was geloof ik iemand (of was het een echtpaar?) aan wie ik al een tijdje geleden beloofd had eens langs te komen. Ik had ook de dag erna gekund, maar dat kwam hen (hem? haar?) niet uit. Ik hoor degene met wie ik telefoneer tegen iemand anders zeggen ‘het is de dominee.’

En tegen mij ‘ik heb m’n hulp nu’. We praten nog wat door en ik eindig met de woorden ‘we praten dan wel verder!’ Daar houdt het op. Ik heb in het telefoonboek het hele hoofdstuk Warmond doorgelezen, maar er kwam niks omhoog. Ik heb nog een oude adressenlijst van Noordwijkerhout, maar ook toen ik die doornam begon het niet te dagen.

Ik heb zeker 5 andere mensen gebeld met wie ik wilde afspreken om na te gaan of ik dat toevallig op die dag en dat tijdstip had gedaan. Noppes. De winst is wel dat ik met die 5 nu tenminste een afspraak heb staan. Ja ja, ik heb hun namen genoteerd. Wat vreselijk is dit. Laat ik maar zorgen dat ik thuis ben op dat moment.

Ik hoop maar dat ze (of hij? of zij?) wanneer mijn komst uitblijft, een beetje kregel worden en mij bellen waar ik nou toch blijf. Dan kan ik mij opgelucht uitputten in 100 verontschuldigingen en snel maken dat ik daar kom. Dat gebeurde de vorige keren dat ik zoiets deed ook. Want ja, het is me eerder overkomen.

Maar wat als ze nou schouderophalend denken ‘het hoeft niet meer’? Dan heb ik ergens een of meer iemanden teleurgesteld zonder te weten wie. Of misschien zijn ze het zelf óók vergeten? Dat zou dan weer een geluk bij een ongeluk zijn. Maar als ik nou ben hen langs zou gaan omdàt ze wat vergeetachtig zijn, is het weer dubbel jammer dat ik het óók vergeten ben.

Tjonge, wat ingewikkeld kan het leven zijn. Er is nog één hoop: dat ze dit stukje lezen en er vrolijk om zullen lachen. En mij vervolgens alsnog bellen…

Egbert van der Weide