Datum: 21-05-2019 - 10:59

Uitgeweid: 'Lastig'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column 'Uitgeweid' ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn wij wensen u veel leesplezier....

Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via menu-item 'BlikOp' klik hier.

Column Uitgeweid > 20-02-2019  > 'Lastig'.

De rij was lang, maar zo kwam ze wel bij die vriendelijke kassajuffrouw. Een blond meisje dat sinds kort in de buurtsuper werkte. Ze wist alle codes nog niet en als er een nieuwe rol in de kassa moest ging dat onhandig. Mevrouw Van Drimmelen gaf daar niet om. Als je 89 bent kun je zelf ook niet meer zo snel. En ze had geen haast.

Ze woonde nog niet zolang in het verzorgingshuis om de hoek, dus kende ze de winkel niet zo goed: ze moest soms lang zoeken. Die andere caissière was al een paar keer snibbig tegen haar uitgevallen: ‘gewoon het eerste pakken wat we zien mevrouwtje!’ Of als ze voorzichtig in de sinaasappels kneep: ‘Niet overal aanzitten mevrouwtje!’ Dan weer stond haar rollator in de weg.

Eén keer had ze gezegd dat oude mensen beter vroeg konden komen, anders liepen ze klanten met meer haast voor de voeten. De winkelchef was vriendelijker. Maar het leek alsof hij ook bang was voor dat snertmens. Wat gebeurde er nu? Ze zag dat het jonge meisje bij de kassa werd weggestuurd. Ze zou wel iets verkeerds hebben gedaan. Maar o nee! nu zat dat daar akelige mens.

Toen ze aan de beurt was haalde ze bevend haar boodschapjes uit haar tasje en legde die op de band. ‘Opschieten mevrouwtje, we hebben niet zoveel tijd als u!’ Ze werd er helemaal zenuwachtig van. ‘Mag ik even in uw tas kijken, mevrouwtje?, vroeg de boze heks. Triomfantelijk haalde ze daar twee blikjes tomatenpuree uit: ‘we hebben een winkeldief!”, riep ze luid en duidelijk.

En voordat mevrouw Van Drimmelen het wist was ze door de chef meegenomen naar het kantoortje. Toen de wijkagent kwam, was ze in ieder geval genoeg gekalmeerd om haar verhaal te doen. Ze was oud, een beetje onhandig, de winkel was vreemd en ja, die vervelende kassajuffrouw. De winkelier zuchtte – hij kon het niet ontkennen.

De wijkagent knikte: hij was in deze buurt opgegroeid en kwam als kind in de winkel. Toen werkte die boze dame daar al, en hij was ook altijd een beetje bang voor haar geweest. ‘U zou haar moeten ontslaan’, grapte hij tegen de winkelier. Die lachte zuur. ‘Dat wordt een beetje moeilijk. Het is m’n vrouw…’

Egbert van der Weide