Datum: 24-10-2019 - 04:46

Hoe ist? Ja bèst! '10 minuten'.

Dorpsgenoot 'Ruud' schrijft met regelmaat een column op Blik Op Noordwijkerhout met 'Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout'. De al eerder verschenen columns kunt u teruglezen onder het menu-item 'BlikOp' bij 'Columns Ruud'. Vandaag weer een nieuwe: Hoe ist? Ja bèst!....

Hoe ist? Ja bèst! Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout!

Hoe ist? Ja bèst! ''.

Slechts 10 minuten duurde die grote stroomstoring van afgelopen week. Spontaan gingen de schermen op zwart, zwegen de radio’s en bleven de telefoons stil.

De WiFi was uit de lucht, GSM-masten stonden werkeloos aan de kant van de weg, pin-automaten hielden de cash in hun goed gevulde buiken en contactloos betalen was niet meer mogelijk. Supermarkten moesten hun deuren sluiten, omdat digitaal gestuurde kassasystemen het contact met aarde hadden verloren.

De tijd stond niet alleen stil, maar ging spontaan 50 jaar terug. Ineens moesten we weer gewoon met elkaar praten, want zelfs de WhatsApp had het loodje gelegd. Geen digitale afkortingen, maar elkaar gewoon recht in de ogen kijken en communiceren. Kinderen moesten zelfs noodgedwongen weer op straat spelen, want de toetsenborden waren onbruikbaar geworden.

Tastbaar geld ging hier en daar weer over de toonbank en we hadden moeite om het wisselgeld na te tellen zonder enig elektronisch hulpmiddel. De CV’s gaven geen warm water meer en de radiatoren begonnen al ernstige vormen van afkoeling te vertonen. We zaten nog net niet met een kaarsje op tafel naar de duisternis te staren en ons af te vragen of het einde van de wereld was genaderd.

En toch waren het een heerlijke 10 minuten. De grote stroomstoring in New York veroorzaakte negen maanden later een enorme bay boom. Maar ja, toen zat die stad dan ook 25 uur zonder stroom, was het veel kouder en zochten mensen de warmte onder de dekens op. Ik denk onze korte storing te kort was om een grote bevolkingsgroei te veroorzaken dit jaar.

Maar toch, die 10 minuten hebben me wel aan het denken gezet. Ineens was er geen stress, want dat ik niet meer bereikbaar was, kwam uit pure overmacht. Het oerinstinct kreeg tegelijkertijd de overhand. Hadden we voldoende water en eten in huis? Waar lagen de lucifers om straks de kaarsen aan te steken? Hadden we voldoende hout om de open haard aan te steken? Zo niet, waar lag m’n hakbijl?

Dat heerlijke gevoel was slechts van korte duur, want voordat ik antwoord had op al m’n vragen, begon de koelkast alweer een licht zoemend geluid te maken en lichtte m’n computerscherm weer voorzichtig op.

Hoe ist? Ja bèst, maar de klok heb ik nog niet bijgezet.

RUUD