Datum: 21-09-2019 - 10:51

Uitgeweid: 'Bukken'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column 'Uitgeweid' ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op...

woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via menu-item 'BlikOp' klik hier.

Uitgeweid 18-07-2017: 'Bukken'

Het laatste overblijfsel van de wildernis die we 10 jaar geleden om ons huis aantroffen, was een grote hulstboom. In de strijd iets groens te laten groeien op de armzalige droge duinzand, is hulst een boom van altijddurende bijstand. Deze ook. Hij stond aan het muurtje en nam het zicht een beetje weg, daarom mocht-ie blijven staan.

Wat ik aan de tuinkant snoeide, groeide aan de straatkant des te harder. Wanneer ik de voorbijgangers al dieper zag bukken om die hulst te passeren, knipte ik wat boven het trottoir hing netjes bij. Dit om te voorkomen dat er hoofddoekjes, hoeden en haarstukjes in bleven hangen.

Of, erger nog, dat de Jozefkerkgangers met bebloede hoofden de dienst moesten bijwonen: ‘wat is er met jou gebeurd? O, ik moest voorbij de dominee…’ Dat zou het einde van de oecumene zijn geweest. Toen de andere struiken groot genoeg waren, ging de hulst definitief om.

Ik moest er even aan terug denken toen ik de tuinploeg van de Jozefkerk bezig zag overhangende takken weg te zagen. We willen niet meer bukken. We staan op onze strepen en gaan geen duimbreed opzij. We willen niet meer wachten, we kunnen ons niet meer voegen, we willen vooral niets missen en we kunnen met tegenslag nauwelijks meer omgaan.

Ooit zag ik bij gemeenteleden twee tegeltjes hangen. Op de een zat een ruiter hoog te paard, op de ander lag z´n hoed op de grond en hing hij half uit het zadel. Onder het eerste plaatje stond: ´ik had mij voorgenomen rechtop door het leven te komen…´ Op het tweede ging het verder: ‘…maar het wilde mij niet lukken, ik moest mij steeds weer bukken…’

Veel mensen leven in de waan dat alles altijd goed moet zijn. Blauwe lucht, wind mee, ruim baan. Wie heeft ons dat wijsgemaakt? We zijn al te grif gaan geloven wat snelle reclamejongens en grootwinkelbedrijven ons voorspiegelen.

Het leven leert het ons wel af. De mensen bij wie die tegeltjes hingen, wisten ervan mee te praten. Zij wisten ook dat je van bukken groeit en van tegenstand sterker wordt. Ik had geloof ik die hulst gewoon moeten laten staan.

Egbert van der Weide.