Datum: 22-07-2019 - 10:56

Uitgeweid: 'Vermooipraten'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op...

woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Uitgeweid 14-06-2017: 'Vermooipraten'.
Dat lijkt mij een goede Nederlandse weergave van het begrip eufemisme. Iets lelijks of vervelends in mooie woorden weergeven. Politici, bestuurders en managers zijn er goed in. Die spreken van reorganisatie wanneer ze ontslag bedoelen. Of ze zeggen: decentralisatie, maar dat betekent dan bezuiniging.

En pas op wanneer ze beginnen over participatie van de burger, want dat komt meestal neer op: zoek het zelf maar uit. Dominees hebben ook nogal eens de neiging moeilijke dingen te omzeilen door er andere woorden voor te gebruiken. Dat helpt niet: voor dood en zonde en ziekte zijn gewoon geen mooiere woorden. Vermooipraten, noem ik dat.

Soms doe je het ongemerkt. Zo is onze hond pas geopereerd. De gemoedsgesteldheid die daartoe dringend aanleg gaf, is ooit in een  oudejaarsconference door Wim Kan vermooipraat. Bij het zien van twee parende honden vroeg een kind hem: 'Meneer, wat doen die hondjes?'

Hij antwoordde: 'Nou, dat ene hondje heeft zand in zijn oogjes gekregen, en nu duwt die andere hem naar huis…’ Kobus wilde dus om zo te zeggen alle hondjes waar hij bij kon wel naar huis duwen. Een tweetal chemische ingrepen om de uitvoering van die nobele padvindersdaad te verhinderen hielp slechts tijdelijk.

Nu moest er definitief worden ingegrepen. Hij begreep het geloof ik niet helemaal. Tijdens de ingreep was hij gelukkig verdoofd, en vlak daarna keek hij wat lodderig uit z’n ogen. Toen ik hem ophaalde, zwaaide hij vertwijfeld met zijn staart en liep wijdbeens, alsof hij daar een zware last torste. Niet meer dus.

Hij wilde op mijn commando wel gaan zitten, maar dat deed zo te zien zeer. En dan was er nog die merkwaardige kap die hij op z’n kop kreeg – alsof hij wat misdaan had. Maar het is allemaal voor het goede doel en als u dit leest is het meeste ongemak achter de rug. En, laten we hopen, ook dat andere ongemak.

Want die andere hondjes hoefden helemaal niet geduwd, en als baasje sta je toch wat gegeneerd te kijken wanneer jouw hond zo bezig is. Maar nu komt het: wanneer iemand mij vraagt wat er gebeurd is, maak ik de dingen mooier dan ze zijn. Kobus is geholpen, zeg ik…


Egbert van der Weide.