Datum: 18-06-2019 - 11:22

Hoe ist? Ja bèst! 'Buitjes'.

Dorpsgenoot 'Ruud' schrijft met regelmaat een column op BON met 'Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout'. De al eerder verschenen columns kunt u teruglezen aan de linkerkant van het scherm bij uitgelicht. Vandaag weer een nieuwe: Hoe ist? Ja bèst!....

Hoe ist? Ja bèst! Een blik met een knipoog op het dagelijkse leven in Noordwijkerhout!


Hoe ist? Ja bèst! 'Buitjes'.
‘Zouden we het droog houden?’ vraagt het oude dametje bezorgd. Ze kijkt bedenkelijk naar de donkere, samentrekkende wolken en vervolgens naar haar man. Hij haalt slechts z’n schouders op en samen schuifelen ze weer verder richting de volgende kraam.

Het is zo maar een zaterdagochtend in mei, waarop de zon af en toe wordt verdrongen door een buitje en de temperaturen langzaam aangenamere waardes vertonen. Nog even en dan zal de zon het definitief winnen om een zorgeloze zomer in te luiden.

Wij zijn neergestreken op een terrasje en bekijken een tafereel van twijfelende voorbijgangers. Schuilen, regenjas aan, paraplu opsteken? Facebook waarschuwde me vanmorgen al.

“Goedemorgen Ruud!
Laat je vandaag niet natregenen in Noordwijkerhout. Er is regen voorspeld.”


Toch heb ik me door die waarschuwing niet laten beïnvloeden. Het weer is een feit, je kan het niet veranderen en ik laat m’n zonnige bui niet aantasten door een regenbuitje.

In het tasje tussen ons in, zit de zojuist gekochte zomeruitrusting. Een nieuwe korte broek en een aantal luchtige polo’s. M’n vrouw legt haar hand op m’n arm; ‘wil je die koffie nog opdrinken of blijf je er gewoon in roeren totdat het koud is.’

Ik kijk in haar stralende ogen. Wat een prachtige dag is het toch. De zon schijnt altijd, maar soms zit er heel even een wolkje voor, is één van haar bevlogen uitspraken.

Ik kijk naar sommige strakke gezichten, die zich voorbij haasten. Het lijkt wel of zij de zon niet meer kunnen of willen zien of alleen maar gericht zijn op hun slimme telefoon. Het gezichtsveld beperkt tot slechts een oplichtend schermpje.

Een stel zegt ons vriendelijk gedag en neemt naast ons plaats onder de uitgeschoven luifel. M’n vrouw legt heel even haar hoofd op m’n schouder alsof ze zeggen wil dat ik uit m’n gepeins moet ontwaken en moet genieten van het vredige schouwspel rondom de kerk.

Zo maar een tevreden zaterdagochtend met af en toe een heel klein buitje.

Hoe is het? Ja bèst, ik kan niet wachten om m’n nieuwe, korte broek aan te kunnen.

RUUD