Datum: 21-07-2019 - 21:14

Column Egbert van der Weide: 'Doen ze het of doen ze het (nog) niet?'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week zal op...

woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 10-05-2017: 'Doen ze het of doen ze het (nog) niet?'.

Terwijl ik dit stukje schrijf, staat de ontknoping van een wel heel bijzonder voetbalseizoen nog uit. Daarom schrijf ik twee stukjes. In stukje A heeft Excelsior, zoals dat heet, zijn sportieve plicht gedaan en stadgenoot Feyenoord verslagen. In stukje B heeft Feyenoord de satellietclub een lesje voetbal-in-het-zicht-van-de-titel gegeven.

In stukje A mopper ik dat het toch onbestaanbaar is dat zo’n club die na al die jaren een heel seizoen bovenaan staat in een paar luttele wedstrijden alle kansen een voor een zelf uit handen geeft. Dat ze winnen van grote clubs en dan door Go Ahead zich op de kop laten zitten. Zoiets.

In stukje B daarentegen bewierook ik de club uit de stad met de opgerolde mouwen, omdat ze zoals het een kampioen betaamt vlak voor de finish (waarvan ze zeker waren) nog even de spanning er in bracht door net te doen alsof ze een inzinking hadden. Daardoor kwam de club uit 020 bijna langszij en begonnen ze in Amsterdam weer te dromen van het kampioenschap.

Let wel: begon. Bijna – want met grote zelfverzekerdheid werd de eindsprint ingezet en de zege veilig gesteld. Iemand zegt nu: met hakken over de sloot. En na al die jaren. Maar ik zeg: zelfbewust. Althans: zo staat het in stukje B.

In stukje A daarentegen beklaag ik al die stumperds die veel te vroeg en voorbarig zich getooid hebben met allerlei tatoeages betreffende een kampioenschap dat in het zicht van de haven alsnog wordt weggekaapt door de ander.

Zoals hier in huis ergens een witte badjas rondzwerft getooid met een opschrift betreffende een kampioenschap dat het team waar jongste zoon in speelde dacht te zullen halen. Niet dus. In die jas hult mijn gade zich af en toe. Hij is mooi en dik en warm – maar het borduursel herinnert pijnlijk aan een domme voorbarigheid.

En jawel hoor, terwijl ik nu zit te typen lijkt het stukje A te gaan worden. Ze staan 2-0 achter. Ik houd ermee op. Ik durf niet meer te kijken. Ik schrijf volgende week (hopelijk) alsnog stukje B…


EH van der Weide