Column Egbert van der Weide: 'Ode aan de buschauffeur m/v – deel I'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 19-10-2016: Egbert van der Weide > 'Ode aan de buschauffeur m/v – deel I'.
Ongeveer 45 minuten duurt de bustocht van de Brink (ons dorp) naar station Leiden-Centraal. In die 45 minuten passeert de bus 15 rotondes, 2 spoorwegovergangen, 2 verkeerslichten en 34 haltes.

Het vergt iets meer studie uit te rekenen hoeveel mensen er gemiddeld per rit onderweg  in- en uitstappen, maar dat is bij de firma Arriva vast wel opvraagbaar. Voor mij, voor hier en voor nu zijn die statistieken alleen maar het achtergrondkoor van dit lied: een ode aan de buschauffeur!

Want wat kan er wel niet allemaal gebeuren, onderweg van A naar B? En wat gebeurt er wel niet allemaal! En dan bedoel ik nog niet eens de condities van weg & verkeer. Die zijn lastig genoeg: weg-opbrekingen, omleidingsroutes, opstoppingen, gevaarlijk gedrag van medeweggebruikers, gladheid, regen en wind, slechte wegen, wat niet al.

Maar de grootste lastpost is vaak de busreiziger zelf! Gelukkig is het gros van de passagiers blij met het gebodene. Zij groeten de chauffeur bij binnenkomst, laten zich geduldig over het gekozen traject vervoeren en bij het verlaten van de bus zeggen ze de chauffeur dankbaar gedag.

Van hen heeft hij geen last. Maar dan! Die 5% van de passagiers die zich niet weten te gedragen! Die hun boosheid en frustratie op hem of haar afreageren! Alsof hij het helpen kan dat er in hun leven deze of gene crisis zich voordoet.

Alsof hij hoogstpersoonlijk voor vertraging of voor gladheid zorgt, voor natgeregende haren bij onbeschermde bushaltes. Zonder te groeten stampen ze binnen, ze gedragen zich alsof de bus van hen is en dulden amper dat er meer mensen reizen dan zij alleen.

Breeduit installeren ze zich, niet van plan hun tas op schoot te nemen voor wie óók een zitplaats zoekt. De oordopjes die ze gebruiken om hun favoriete muziek te beluisteren, werken ongevraagd als geluidsboxen voor de omzittenden.

Dat de buschauffeur zijn rit geduldig uitzit mag vaak een wonder heten. Dat hij de lastige passagiers met bijna overdreven vriendelijkheid gedag zegt als zij de bus verlaten, snap ik dan ook heel goed…        

EH van der Weide