Datum: 17-09-2021 - 09:45

Column Egbert van der Weide: 'Familie met een zachte G'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 12-10-2016: Egbert van der Weide > 'Familie met een zachte G'.
Komende zaterdag ondergaan wij familie-uitbreiding. Of hoe zeg je dat? Op die dag trouwt mijn oudste neef. Mijn aanstaande nicht is Belgische. Dat betekent dat ik vanaf hun trouwdag ‘nonkel’ ga heten. Dat klinkt eigenlijk veel mooier dan oom. Nonkel Egbert. En dan met een zachte g. Hoort u het voor zich?

Ik vind de taal die ze daar spreken toch al zo mooi. Zo zangerig. En zoveel zachter dan wat we hier boven de grote rivieren gewend zijn. Daarbij roept het bij mij dierbare herinneringen aan Zeeuws-Vlaanderen op. De Nederlanders die daar wonen, noemen zich met enige trots ‘reserve-Belgen’.

En ze praten daar ook zo mooi over-de-grens. Ik zal niet meteen zeggen dat het Vlaamse Nederlands zuiverder is dan het Nederlandse Nederlands. Dat zou je bijna denken, in het besef dat het Groot Dictee der Nederlandse Taal jaar in jaar uit door een Vlaming wordt gewonnen. (Overigens kan dat Dictee nog leuker worden met een Belgse presentator. Maar dit terzijde.)

Want wat heet goed Nederlands? Wanneer je met je camion naar het stamineeke rijdt om daar de gazette te lezen, pistolets met fraisen te eten of je tijd plesant te spenderen met enkele schoon madammekes, dan is daar weinig Vlaams aan.

Voor zuiver Nederlands moet je in Haarlem wezen, wordt er doorgaans gezegd. Maar fan wat ik daar hoor wor ik ook nie blai… Nee, doe mij dan maar dat Belgische Brabants, dat klinkt zo bevallig, bijna verleidelijk. En het is ontegenzeggelijk vriendelijker.

Neem alleen al het feit dat ze daar gij en u zeggen zonder dat het vormelijk of archaïsch klinkt. U vinden we hier te stijf en gij is in onze oren hopeloos ouderwets. Toen ik het ter gelegenheid van de nieuwe internationale familiebetrekkingen hier thuis uitprobeerde, kregen mijn vrouw en kinderen een lachstuip.

Alleen de hond nam mij serieus – toen ik zei ‘Kobus, ik neem U mee naar buiten’ liep hij, zonder in lachen uit te barsten braaf met me mee naar de buitendeur. Maar daar word je u en gij genoemd en ge voelt u nochtans helemaal bij de tijd. Heerlijk land…

EH van der Weide