Datum: 17-09-2021 - 09:40

Column Egbert van der Weide: 'Hoe ver?!'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 21-09-2016: Egbert van der Weide > 'Hoe ver?!'.
Op 1 van die warme dagen waar deze maand zo rijk aan is, stapten er vlak voor vertrektijd nog 4 dames in de bus. Voorbij de 60, iets te mollig voor dit weer, maar nergens door gehinderd. Vier zware koffers werden ergens tussen stoelen en banken neergezet en de bus was nog niet in beweging of die vier zaten druk te beppen.

Uit de flarden van hun gesprek maakte ik op dat het vier vriendinnen waren die als vrijwilliger mee geweest waren op een reis met zieken. Nu gingen ze een midweek uitwaaien in een park dat ik hier niet met name zal noemen, ten noorden van ons dorp.

Ze hadden zich op dit laatste stukje van de reis niet echt voorbereid. Vandaar dat er iets zenuwachtigs over hen heen kwam naarmate we het vermeende reisdoel naderden. Ze wisten niet precies welke halte ze moesten hebben en hoe ver het nog lopen was.

Ik had hen de gewenste informatie kunnen verstrekken (je bent vrijwilliger bij de VVV of je bent het niet), maar dan had ik de halve bus door moeten schreeuwen en daarvoor ben ik te netjes opgevoed. Daarbij waren ze zo verstandig om het aan de buschauffeur te vragen, toen de bus bij een halte stilstond.

Uit het adres maakte hij op dat ze de halte Ruygenhoek moesten hebben. Hij wees hen erop dat de haltes door een vriendelijke dame die zich voor ons reizigers onzichtbaar ergens ophield, op tijd werden omgeroepen. Deze ook. Of het dan nog ver  lopen was, wilde de dame weten.

Ik zag vanaf mijn zitplaats hoe een klein vilein lachje zich krulde om de lippen van de buschauffeur. ’t Is nog geen 6 kilometer, zei hij opgewekt. Daarmee sprak hij de waarheid – van de halte naar het park is het nog lang geen 6 kilometer.

Maar de dames in kwestie begrepen de humor niet: ze kakelden opgewonden dat ze daar geen zin in hadden, en o waar waren ze aan begonnen, en ze keken daarbij ietwat bozig naar één hunner, genaamd Marie, die dit alles op internet had geregeld maar die zich niet had vergewist van de noodzakelijke loopafstand.

Ik vond het vermakelijk, en de buschauffeur ook. Een beetje jammer was het daarom wel dat een andere reiziger meende de dames uit hun nachtmerrie te moeten halen en hen geruststellend verzekerde dat de buschauffeur een grapje maakte. Ik moest er eerder uit, maar had ze graag zuchtend aan die 6 kilometer willen zien beginnen…

 

EH van der Weide