Datum: 20-07-2019 - 10:26

Column Egbert van der Weide: 'Olympische gedachten'.

Blik Op Noordwijkerhout heeft een vast item toegevoegd aan de nieuwswebsite van, voor en over Noordwijkerhout en De Zilk. De redactie heeft dominee Egbert van der Weide bereid gevonden om zijn wekelijkse column ook beschikbaar te stellen voor op BON. Iedere week...

zal op woensdagmorgen zijn nieuwe column hier op BON te lezen zijn, wij wensen u veel leesplezier. Alle columns worden verzameld en zijn terug te lezen zijn via "uitgelicht" aan de linkerkant van het scherm of klik hier.

Column 17-08-2016: Egbert van der Weide > 'Olympische gedachten'.

Natuurlijk volg ik de Olympische Spelen. Ik blijf er niet extra lang voor op en ga er ’s nachts ook niet mijn bed voor uit. Maar mijn krant geeft elke ochtend een prima overzicht, en in verloren uurtjes gaat de televisie aan. Ik zie van alles: indrukwekkende prestaties, mooie wedstrijden.

Ik bewonder de inzet en overgave van mannen en vrouwen die jarenlang alles opzij zetten voor dat ene moment, in de hoop op één van die drie medailles. Maar ik zie ook het circus er omheen. De bierbrouwer die met z’n geelkleurig drankje al die sport overgiet, met ongetwijfeld dollartekens in de ogen. Of dacht u dat dat liefdadigheid was?

Ik zie een kinderachtige Egyptische judoka die na zijn verlies z’n Israëlische tegenstander geen hand wil geven. Flauw. Ik hoor hoe de wereldpolitiek een beetje teveel doorsijpelt in de onderlinge verhoudingen tussen landengroepen en individuele deelnemers. Ook hangt er een waas van dopingmisbruik om aardig wat prestaties heen.

En natuurlijk het onhandige gestuntel van het IOC dat werkelijk alles wilde sparen: kippen, kolen en geiten. Ten koste van de eigen geloofwaardigheid. En natuurlijk de tragedie rond de Lord of the Rings, een treurspel van klassieke allure met alleen maar verliezers.

Ik lees reportages over de favela’s, waar van al het geld dat er omgaat in dit spelencircus zo goed als niets terechtkomt. Ik zie foto’s van vorige Olympische dorpen: stadions die staan te verkommeren, accommodaties door onkruid overwoekerd.

En ik kan me door al die dingen niet aan de indruk onttrekken dat de Olympische gedachte ergens zonder dat we het hebben gemerkt, een stille dood is gestorven. Ze heeft het afgelegd tegen al die menselijke, al te menselijke factoren die ons leven ook bepalen.

Die met sport nauwelijks meer iets te maken hebben, maar alles met geld en invloed en belangen en prestige. En mijn bewondering stijgt, voor al die sporters die hun rondjes draaien en hun dingen doen, of ze nou op plaats 4 of op plaats allerlaatst eindigen: ze blijven doorgaan. En in stilte applaudisseer ik voor hen…

EH van der Weide